The job hunt continues…

Ik had zo’n goede hoop. Ik had een waanzinnig enthousiaste brief geschreven en kreeg er het gevoel bij dat dit dé baan was voor mij. Helaas dacht het bedrijf hier anders over. Ik kreeg vorige week een e-mailtje met daarin de boodschap dat ze 160 brieven hadden ontvangen en dat ik niet geselecteerd was voor een gesprek. Wat was ik teleurgesteld! Maar wat dacht ik wel? Dat de eerste meteen raak zou zijn? 160 mensen hadden gesolliciteerd, dat maakt je kans zo klein. 0,00625 om precies te zijn. En no way dat ik dat geluk zou hebben. Het is ook gewoon lastig. Een vacature omschrijving laat niet zien wat voor soort iemand ze zoeken. Jong, net afgestudeerd, zonder ervaring, maar gemotiveerd? Of hebben ze liever een ouders iemand met meer werk- en levenservaring? Maar niet geschoten is altijd mis. Dus ik heb het geprobeerd. Maar helaas, ik was het niet voor hun.

Uiteraard ben ik verder aan het zoeken, maar het is moeilijk, lastig, een werkelijk drama. Nu wil ik niet al klagen, want laten we eerlijk zijn, het is pas oktober, wat betekent dat ik pas een maand echt fulltime aan het zoeken ben. Maar het is lastig. Bij 90 procent van de vacatures die online staan wordt minimaal vijf jaar werkervaring geëist. En wat willen ze nou? Na zes jaar universiteit heb ik drie maanden stage gelopen en that’s it. En de overige 10 procent gaat om een baan dat me iets te ver van huis ligt. Zes jaar lang heb ik getreind, vier jaar Utrecht en zes jaar Amsterdam, en ik heb helemaal geen problemen met reizen, absoluut niet. Maar toch zijn de meeste banen in Amsterdam en Hilversum. Dat is voor mij één uur reizen en dat vind ik echt niet erg, maar dat betekent wel anderhalf uur reizen van deur tot deur minimaal heen én terug. Ik heb het gedaan tijdens mijn stage. Ik liep stage bij de website van Kassa in Hilversum. Vijf dagen in de week werkte ik van half negen tot vijf. Dat komt neer op zeven uur de deur uit en pas tussen half zeven en zeven uur thuis. Nu ben ik misschien het werkende leven niet gewend, maar ik was gesloopt aan het eind van de week. Drie maanden was vol te houden, maar voor altijd zeg maar, ik weet het niet. Maar misschien moet ik wel niet zo zeuren en me daarover heen zetten…

Eigenlijk moet ik van een vacature weten voordat die online komt. Want op het moment dat een vacature op de website staat duikt naar mijn idee heel werkloos en werkzoekend Nederland erop af. En als je met solliciteren één van de 150 of 200 bent worden je kansen al zo klein en is er naar mijn mening altijd wel iemand tussen die beter is dan ik. Vanwege werkervaring, opleiding, specialisaties, of wat dan ook. Dus misschien moet ik me ook maar wat meer op het freelancen gaan richten nu. Opdrachten verzamelen, werkervaring opdoen. Afgelopen zaterdag ben ik in Den Haag met (oud)studiegenootjes naar de Nacht van de Journalistiek geweest. Daar volgde ik een workshop over freelancen van Mensje Melchior. De strekking van het verhaal is eigenlijk dat je zelf ideeën moet pitchen bij bijvoorbeeld tijdschriften. Misschien moet ik daar maar eens goed over na gaan denken. Zo kan ik misschien wel schrijfervaring op gaan doen.  Ideeën bedenken voor bepaalde specifieke tijdschriften en deze ideeën doormailen in de hoop dat ze mij aannemen om een artikel te schrijven.

Verder blijf ik natuurlijk mijn ogen en oren openhouden, bekijk websites regelmatig, sta ingeschreven bij een hoop nieuwsbrieven, en blijf reageren op functies. Daarnaast zeg ik tegen iedereen dat ik werkzoekend ben, want ik ben toch van mening dat intern de beste manier is om een baan te vinden. Netwerken dus.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *