Putting my running shoes on

Vier weken geleden begon ik met hardlopen. Hardlopen is nooit echt mijn favoriete bezigheid geweest. Misschien omdat ik er niet goed in ben. Maar ik heb nooit begrepen dat mensen voor de lol een marathon lopen. Nog steeds niet trouwens. Maar ik dacht dat naast bootcamp en korfbal het wel een goede activiteit zou zijn. Zeker nu ik toch maar thuis zit, kan een beetje beweging en frisse lucht absoluut geen kwaad. Dus ik downloadde de lessen met Evy en begon 5 februari aan de eerste les.

hardlopen

Die eerste les ging best prima. Ik was al heel trots dat ik de twee minuten vol hield. En dat door de sneeuw heen. Nu heb ik een blessure, die heb ik al een paar jaar. Met korfbal geen last van, maar soms met snel wandelen en hardlopen wel. Het is een vreselijke pijn aan mijn schenen. Volgens de fysio geen shin splints, maar te korte kuitspieren. Dus de opdracht was veel rekken. Dat ging even goed, maar daarna vergat ik het weer. Deze pijn kwam bij de eerste les wel weer op, maar pas aan het eind. Dus dat viel heel erg mee.

Maar de lessen die erop volgde verliepen minder vlekkeloos. Daar schoot de pijn er al na de eerste minuut in. Zo erg dat ik les drie twee keer deed. Want hoe kun je de volgende les gaan doen, als de laatste die je gedaan hebt je meer hebt stilgestaan dan gelopen. Vanmorgen deed ik les 4 voor de tweede keer. De vorige keer was de pijn zo erg dat ik amper heb hardgelopen. Nu was de laatste keer alweer een week geleden (oeps…) en ging ik vanmorgen vol goede moed naar buiten. Eerst even inlopen en strekken, wie weet helpt dat. En dan de les aangezet. Het viel me zo mee. Ik heb maar een keer gezeten en dat was tijdens een wandelminuutje. Zo trots ben ik dat ik de drie minuten heb gered en weinig pijn heb gehad. Dat klinkt voor sommige misschien heel stom, want wat is drie minuten nu eenmaal? Maar ik ben blij dat het me gelukt is.

Het meest frustrerende van de pijn is namelijk niet wetende wat je qua conditie eigenlijk aan kan. Door de pijn moet ik stoppen en kan ik niet testen hoever ik kan gaan. Maar vanmorgen merkte ik eindelijk weer eens dat ik het allemaal best kan. Het is even je gedachte verzetten en doorbijten. Niet te snel opgeven, maar gewoon doorgaan. Waarom ik nu niet veel pijn had weet ik niet. Misschien omdat ik een week niet had hardgelopen en rust de oplossing is. Of misschien dat het sporadische strekken toch heeft geholpen. Of is het inlopen en rekken de oplossing? We gaan het zien als ik zondag weer ga hardlopen.

Hardlopen is nog steeds geen hobby hoor. De marathon lopen hoeft van mij echt niet. Maar het is wel heerlijk om buiten te zijn. Veel beter dan in de sportschool.

One thought on “Putting my running shoes on

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *