I’m a working girl now

Wow, it has been a while. Bijna twaalf weken geleden was ik zo blij met mijn eerste sollicitatiegesprek. En nu ben ik alweer twee maanden aan het werk. What happened?

Woensdag 3 april reisde ik af naar Alphen aan den Rijn, waar ik een gesprek had op de redactie van het Witte Weekblad, zelfde als Dichtbij, maar hier heet de krant nog het Witte Weekblad. Het was een heel fijn gesprek, wat absoluut niet voelde als een sollicitatiegesprek. Een gesprek met de chef en potentiële collega. Het Witte Weekblad in Alphen doet drie edities: Alphen, Nieuwkoop en Kaag en Braassem. De Alphen collega is ook nieuw, werkt er net paar weekjes, heeft ook gewerkt in Rotterdam bij Dichtbij. De Nieuwkoop collega was aanwezig bij het gesprek, dat wil zeggen dat Kaag en Braassem mijn editie zou kunnen worden. Wie? Kaag en Braassem, een tiental dorpen naast Alphen.

Zelf dacht ik altijd dat het regionale niet voor mij was, ik wilde toch voor de grote nationale krant werken? Maar bij Dichtbij heb ik gemerkt dat hoe lokaler, hoe leuker. Het gesprek verliep prima, wat me achteraf deed twijfelen: Was ik nou aangenomen? Het was nog niet letterlijk gezegd, dus er kon nog van alles gebeuren. Ik besloot er maar naar te vragen en ja wel, als het aan hem lag begon ik zo snel mogelijk. Yes! Het was even afwachten op P&O, zij moesten mij een aanbod doen en dan kon de volgende stap genomen worden.

Eenmaal thuis werd ik al snel gebeld, ik kreeg een aanbod gemaild, ging akkoord, moest wat invullen, scannen en opsturen en kreeg vrij snel mijn contract opgestuurd. Een contract voor zes maanden met ingang van 15 april. Jawel, binnen twee week kon ik al aan de slag. De eerste twee dagen werd ik een beetje ingewerkt door degene die Kaag en Braassem hiervoor deed. Het was maar goed dat ik het systeem al kende van Dichtbij. Ik werd het diepe ingegooid. Prima. Daar leer je toch het meeste van. En ik heb het waanzinnig naar mijn zin. Ik vind het geweldig die lokale kneuterige dorpige dingen. Koersbal, viswedstrijden, postduiven en schippersfeesten. Awesome toch?

Na zeven maanden van zoeken, solliciteren en afwijsmailtjes heb ik nu dan een baan. En dat heb ik allemaal te danken aan mijn vrijwilligerswerk bij Dichtbij, dus nee dat heb ik niet voor niets gedaan. Nou doe je vrijwilligerswerk nooit voor niets natuurlijk, maar in dit geval heeft het me een echte betaalde baan opgeleverd. Een journalistieke baan wel te verstaan. Wat wil ik nog meer?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *