I am a working girl again

Mijn laatste blogje is weer even geleden. Ik ben ondertussen “al” bij nummer 4 van de Blog Challenge aangekomen. En dat komt goed uit, want ik wilde hierover al een tijdje bloggen, maar het kwam er niet van. Waarom? Te druk met mijn nieuwe job.

Jawel, ik heb een baan! Ik ben nu zo’n vijf weken fulltime aan het werk bij een maritiem bedrijf op de customer service. Niet mijn droombaan, maar daarom echt wel leuk, met lieve collega’s. Ik leer op het moment veel bij over de maritieme wereld. Mijn droom heb ik zeker niet laten varen en ik houd natuurlijk mijn ogen open, maar voor nu ben ik erg blij om aan het werk te zijn. Zowel financieel als gewoon wat te doen hebben. Dat werkeloos zijn is echt niets voor mij, ik werd er maar vreselijk lui van.

DreamJob

Zes weken geleden belde mijn lieve tante me op met de mededeling dat ze op haar werk iemand zochten voor minimaal drie maanden, customer service, wat over het algemeen neer komt op orders van klanten in de computer invoeren. Heel kort door de bocht. Een dag later kwam ik op gesprek, dat was een woensdag, en maandags kon ik al beginnen. Ik werk nu als uitzendkracht, dat is voor mij de eerste keer dat ik via een uitzendbureau werk. Het is wel even aanpoten hoor, van helemaal niets naar 40 uur. Hoewel ik met deze gekke weken en feestagen nog geen een keer 40 uur heb gewerkt. Een fulltime baan, that’s a first. Maar ik heb het absoluut naar mijn zin.

Ik reis elke dag met het OV naar Barendrecht. Dat is een uur van deur tot deur. Stom eigenlijk want met de auto zonder file is het 15 minuutjes. Nu heb ik vorige week heel sportief drie keer de fiets gepakt, en dat is echt wel prima hoor. Maar 13 kilometer, zo’n 45-50 minuten fietsen, heen en terug, is best pittig. Maar ik ga wel vaker fietsen, zeker met beter weer. Kom ik ook nog aan mijn dagelijke beweging. Maar nooit meer over de Brienenoordbrug, ik fiets liever een halve kilometer om via de Willemsbrug, door dat mooie Rotterdam. Een scooter zou perfect zijn, maar tot die tijd reis ik gewoon lekker met bus, metro en trein of de fiets.

Ik heb het naar mijn zin, ik ben dankbaar voor een baan en mijn collega’s zijn allemaal erg aardig. Maar dit is niet echt wat ik wil doen. Wie weet waar me dit brengt, en zo ontwikkel je misschien ook wel nieuwe interesses. En natuurlijk heb ik meer kwaliteiten dan schrijven alleen. Maar schrijven is wel wat ik wil doen. En dat zal ik ook gaan doen. In de toekomst. Mijn droom, mijn passie laat ik absoluut niet varen.

Ik heb geen hele grote ambities. Ik wil graag schrijven. Voor de krant vond ik erg leuk. Maar voor een tijdschrift lijkt me ook erg leuk. In een onderwerp duiken, je erin vastbijten, uitzoeken, onderzoeken, interviewen en daar één mooi verhaal van maken. Blij word ik al van deze gedachte. Zo kom ik bij mijn droombaan: een eigen tijdschrift. Ik weet niet of dit ooit uit gaat komen en of ik die droom over 10 jaar nog heb. Maar de SUZANNE., hoe cool klinkt dat! Maar eerst maar eens wat schrijf-kilometers maken. En we zien wel waar het schip strandt. Maar dromen mag altijd. Sterker nog, je moet dromen. En voor nu ben ik lekker aan het werk.

2 thoughts on “I am a working girl again

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *