Het leed dat solliciteren heet

Bijna twee jaar geleden schreef ik over de sollicitatiehel. Na zes jaar studeren was ik op zoek naar een baan en dit ging alles behalve makkelijk. Dichtbij was toen mijn reddende engel. Ik mocht daar in december 2012 vrijwillig komen werken en een paar maanden later kon ik als journalist aan de slag bij het Witte Weekblad in Alphen en later Leiden. In april dit jaar kwam ik weer terug in Rotterdam bij Dichtbij. Dubbele gevoelens, want ik ging mijn Leidse collega’s echt wel missen. Maar dichterbij huis werken was echt heerlijk. Helaas moest ik eind 2014 afscheid nemen. Vanwege de reorganisatie kreeg ik geen vast contract. Ik was teleurgesteld, maar zag dit ook als een kans voor een nieuwe uitdaging.

Echter is het allemaal niet zo makkelijk. Ik ben nu zo’n twee maanden aan het solliciteren en ik kreeg wederom de ene na de andere afwijzing binnen. De kans om op gesprek te komen en mezelf te ‘verkopen’ en te laten zien en horen wat ik te bieden heb, heb ik nog niet gekregen. Dat is nog het meest frustrerende. Ik had niet verwacht dat het makkelijk zou worden, het is nu eenmaal een lastige periode. Maar nog geen één eerste gesprek. Daar baal ik op zijn zachtst gezegd wel van. Nu weet ik wel dat het goed komt. Maar toch had ik gehoopt dat het makkelijker zou worden dan twee jaar geleden. Ik heb nu toch weer twee jaar werkervaring erbij. Waar ik na mijn afstuderen slechts drie maanden stage had staan.

Maar ik houd goede moed en blijf positief. Ik blijf solliciteren, brieven sturen, Twitter en LinkedIn scannen. En in de tussentijd zit ik thuis. Mijn ritme, die ik na zes jaar studie eindelijk gevonden had, was ik binnen een week alweer kwijt. Ik ben geen klager, al die jaren studie reisde ik zonder problemen met de trein naar Utrecht en Amsterdam en later voor mijn werk naar Alphen en Leiden. Alles wat ik moest doen, deed ik gewoon, zonder gezeur. Maar nu ik niets moet, is het heel moeilijk mezelf te motiveren wel wat te doen.

Maar ach, ik zit pas een maandje thuis. Zo lang is het nog niet. Het komt ook wel goed met mij. Het kost alleen meer tijd dan ik gehoopt had. Maar ik ben natuurlijk niet de enige werkeloze op zoek naar een baan. Met mij zijn er nog zoveel meer die waarschijnlijk tegen dezelfde problemen oplopen als ik. Een oud studiegenootje en vriendin zei het toentertijd heel mooi: “De afwijzingen zeggen niets over jouw kwaliteiten.” En daar heeft ze gelijk in. Eens leest iemand mijn brief en CV en nodigt mij wel uit voor een gesprek. En tot die tijd ga ik gewoon met een positieve instelling door!

2 thoughts on “Het leed dat solliciteren heet

  1. Lianne

    Oh, wat klinkt dat naar. En dit is echt een beetje mijn schrikbeeld. Ik moet voor het eerst in mijn leven echt gaan solliciteren (ook omdat ik geen vast contract krijg bij mijn huidige werkgever) en heb deze week de eerste brieven de deur uit gedaan. Ben heel benieuwd hoe het allemaal gaat lopen… gelukkig heb ik nog tot 1 mei, maar de tijd vliegt! Waar ik wel benieuwd naar ben: wat is de reden van afwijzing op jouw brieven? Ik hoop dat je snel een nieuwe baan vindt!

  2. Suzanne Post author

    Het is misschien ook wel per branche verschillend hoor. Ik wil je zeker niet ontmoedigen! Positief blijven :) Over het algemeen krijg ik standaard mails waarin me verteld wordt dat ik qua werkervaring en opleiding niet bij het profiel pas. Of dat er andere sollicitanten beter bij passen. Ik denk dat werkgevers zoveel aanmeldingen krijgen dat er altijd wel een paar tussen zitten die meer ervaring hebben of wellicht een leukere brief hebben geschreven. Succes in ieder geval, komt vast goed!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *