De sollicitatiehel

Het mag duidelijk zijn dat solliciteren een echte hel is momenteel. Zeker voor net afgestudeerden. Vooral voor de hogeropgeleiden is dit een probleem. Het is heel simpel: HBO-ers en WO-ers hebben over het algemeen geen werkervaring. Zo ook bij mij. Ik heb in totaal zes jaar gestudeerd met welgeteld één stage van slechts drie maanden. En dat is mijn relevante werkervaring bij solliciteren. Nu heb ik nog wel iets meer gedaan, een enkele freelance-opdracht en daarnaast vrijwillig werk. Maar dat is niet genoeg.

Bedrijven willen jonge mensen die minimaal vijf jaar werkervaring hebben. En ik snap het wel. Natuurlijk zal een bedrijf bij tweehonderd aanmeldingen kiezen voor de beste kandidaat. Een vriendin en oud-studiegenootje verwoordde dat heel mooi: “Er zijn gewoon heel veel anderen die meer ervaring hebben. Dat heeft niks met je eigen kwaliteiten te maken.” TRUE. Want wat voor kans maak je nog als je één van de tweehonderd bent? Het is te hopen dat ik ooit solliciteer bij iemand die graag jonge, onervaren, enthousiaste mensen zoekt. Iemand die mij wél een kans wil geven.

Maar als je denkt dat de ontbrekende ervaring het enige probleem is, zit je er mooi naast. Zo word je niet alleen op de inhoud, maar ook op de buitenkant beoordeeld. Het zou niet moeten, maar de praktijk leert dat als je er beter uitziet grotere kans maakt op een baan. Zo is niet alleen je CV je visitekaartje, maar ook je foto. Zo schreef Intermediair: ‘Te lelijk voor een baan’.

Uiterlijk doet er toe, ook op de werkvloer. Het mag dan oneerlijk zijn, maar mooie mensen hebben meer kans op een baan. En we weten het. Daarom doen we toch zo’n best een goede eerste indruk achter te laten bij een eerste gesprek. Uit een onderzoek van het Amerikaanse blad Newsweek uit 2010 bleek dat 57 procent van de ondervraagde P&O-managers een lelijk persoon minder kans geven op een baan, ook al bezit die de juiste kwaliteiten.

In feite is dit gewoon discriminatie. Maar toch bestaat het. En dit verschijnsel onderving ik aan de levende lijve. Ik ga geen namen noemen, maar ik had gesolliciteerd naar de functie van assistent bij een uitgeverij in Breda. Assistent ja. Telefoon aannemen, gasten ontvangen. De vacature vroeg niet om een specifieke ervaring, dus natuurlijk reageerde ik daarop. Een functie waar ik misschien wel kans maakte. Niet zo lang erna kreeg ik een mailtje terug, en dan weet je natuurlijk al genoeg, dat ik niet genoeg ervaring had. Steeds weer dezelfde afwijzing. Behalve dan dat ik het helemaal zat was, kon ik hier ook niets mee.

Dus besloot ik een mailtje terug te sturen waarin ik duidelijk maakte dat ik het erg jammer vond. Dat ik het begreep, maar dat ik mijzelf op deze manier nooit zal kunnen bewijzen. En als er een andere reden was voor de afwijzing ik dit graag hoorde zodat ik ervan zou kunnen leren. Wie weet stond er in mijn brief een grove fout of lag het ergens anders aan. Als niemand mij dat ooit vertelt, word ik nooit ergens aangenomen. De volgende morgen kreeg ik een reactie waarvan ik steil achterover viel. Ik kon mijn ogen niet geloven. De mail heb ik wel zes keer doorgelezen. Ik kreeg het welgemeende advies om mijn foto die bij mijn CV zat te verscheuren. Want deze foto (die ook hier staat) was slordig, niet charmant en niet representatief. Ik was met stomheid geslagen!

Discriminatie is het officieel niet. Discriminatie geldt namelijk volgens Artikel 1 voor onder meer geslacht, leeftijd, godsdienst of chronische ziekte. Het uiterlijk valt hier niet onder. Is ook lastig, want schoonheid is een subjectief begrip. Maar toch is hier sprake van een vorm van discriminatie. Iemand afwijzen vanwege zijn of haar uiterlijk en compleet onafhankelijk van zijn kwaliteiten en capaciteiten hoort niet. Maar bewijzen dat je niet bent aangenomen omdat je te lelijk bent is haast onmogelijk.

Maar het maakt niet uit. Want ik zou niet eens meer bij dit bedrijf willen werken. Ik heb nog wel gereageerd waarin ik hem bedank voor zijn eerlijke mening en advies. Ik vraag me alleen af hoe oprecht die mening was. Wilde hij mij echt advies geven of is het meer beledigen? Misschien was hij niet blij dat ik een mailtje terugstuurde. Maar vragen om een reden bij aan afwijzing is toch van deze tijd? Zodat wij werkelozen hiervan kunnen leren voor toekomstige sollicitaties? Of is die foto écht zo afschuwelijk?

IT DOESN’T MATTER. Ik ga gewoon door. Ik sta erboven. Tenminste, ik doe net alsof. Want toch houdt zo’n een reactie je bezig. Ik kan eerlijk zeggen dat ik erg echt even van ondersteboven was. Wel denk ik er serieus over na of ik misschien voortaan mijn CV moet rondsturen zonder foto. Ik dacht altijd dat een foto meesturen juist goed was, maar misschien moet ik eens uitproberen. Wie weet word ik wel eens uitgenodigd voor een gesprek als ik mijn foto niet mee stuur?

4 thoughts on “De sollicitatiehel

  1. Jacqueline

    hahaha, hier zo’n zelfde ervaring. Ik mocht op gesprek bij een recruiter voor een niet nader te noemen W&S buro. Het gesprek verliep goed en zij wilde me voorstellen aan de werkgever. Fijntjes gaf zij mij de tip nog mee, dat als ik daar op gesprek kwam, ik me wat meer op moest maken!!!! Heb voor deze functie bedankt. Ik zie er echt niet slecht uit, maar vind persoonlijk brains belangrijker dan looks. De groeten, jullie zoeken maar een ander!

  2. Angelina

    OMG! Wat belachelijk zeg, ik heb het ook met open mond gelezen!! Ik zit ook een beetje in hetzelfde schuitje, ik heb alleen 1 probleem extra (wat soms een probleem is), ik heb alleen een MBO diploma. Gelukkig maakt het tegenwoordig niet veel meer uit, want net wat jij zegt, zelfs met een HBO diploma is moeilijk. De werkloosheid blijft ook niet voor niets stijgen..

    En moeilijk, ik stuur meestal wél een foto mee inderdaad. Misschien toch eens proberen om het zonder, zodat ze nieuwsgierig worden! ;) Maar ja, aan de andere kant dan kan je ook je portfolio en/of blog ook niet meesturen.. Dilemma’s, dilemma’s… ;)

  3. Marieke

    Algemene verzorging is belangrijk.. Maar schoonheid heeft niks te maken met kwaliteit.
    Ps. Dit is juist een hele mooie foto!!

  4. Peter

    Ik denk dat wij dan zeker 80 procent van de Nederlandse beroepsbevolking mogen ontslaan… Laat je niet ontmoedigen. Hier zakt mijn broek van af (ik stuur die foto maar niet mee op mijn cv…)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *