De ‘bijna-mama’ TAG

Tags, je wordt ermee dood gegooid in blogland. Ik ben er niet altijd zo fan van, maar deze tag kon ik zeker niet voorbij laten gaan. Ik zag deze TAG voorbij komen op de blog van Elise Joanne, maar hij is gemaakt door Betty. Aangezien ik nog niet heel veel over mijn zwangerschap heb geblogd, is dit een mooie vragenlijst om in te vullen.

Had je al lang een kinderwens voordat je zwanger werd?

Ja. Ik heb altijd geweten dat ik graag kinderen wilde. En gelukkig zaten mijn vriend en ik op een lijn. De vraag is dan alleen: wanneer? Ik had altijd een ideaal plaatje in mijn hoofd. Ik zou klaar zijn met studeren, een goede baan hebben, we zouden zijn verhuisd van onze flat naar een eengezinswoning met tuin in een kindvriendelijke buurt. Huisje, boompje, beestje. Afgestudeerd? Yep. Goede baan? Mwoah, kan beter. Huis? Nog in onze flat. Wat echt prima is hoor. Ruim vijf jaar geleden kochten we ons huis samen, ons eigen plekje. Als het aan mij had gelegen was ik nu verhuisd geweest, maar de huidige woningmarkt staat dat nog niet helemaal toe. Daarmee bedoel ik dat wij er voor kiezen om nog even te wachten zodat we geen dik verlies draaien. Dan komt de keuze: wachten met een kindje tot we kunnen verhuizen? Nee. Zowel ik als mijn vriend waren er klaar voor, dus besloten we in april vorig jaar te stoppen met de pil. Het is niet dat we geen kindje kunnen opvoeden in ons huidige huis, we hebben een kamer over, die nu mooi is omgetoverd in een prachtige babykamer, maar het was niet het prefecte plaatje. Maar ach, zo werkt het leven toch ook niet?

Had je van tevoren verwachtingen over je zwangerschap?

Absoluut. Ik had altijd in mijn hoofd dat zwanger zijn een fantastische ervaring zou moeten zijn. Natuurlijk gaat het om het kindje, want dat wil je graag. Maar zwanger zijn moest toch ook zo mooi zijn. Ik verwachte door het dolle heen te zijn als de zwangerschapstest een plusje zou geven, de roze wolk waar sommige vrouwen het over hebben. En begrijp me niet verkeerd, ik vind het fantastisch om zwanger te zijn, om onze dochter in mijn buik te dragen, het is een wonderbaarlijk verschijnsel. Maar de roze wolk die bleef voor mij helaas uit. Een zwangerschap is nu eenmaal niet alleen maar leuk, en ik denk dat hier toch nog een taboe op rust. Want hoe durf ik niet in de wolken te zijn en de hele dag door alleen maar intens gelukkig te zijn? Dat het niet altijd leuk is zeg je toch niet? Ik ben ontzettend blij dat wij over een maand of twee onze dochter mogen verwelkomen en ik kan niet wachten om haar te ontmoeten en met haar te kroelen. Maar nee, ik zit niet elke minuut van de dag op een roze wolk. En dat is prima.

Wat ging er door je heen toen je een positieve zwangerschapstest in handen kreeg?

Dit vergeet ik nooit meer. We hadden dat weekend zojuist een neefje logeren gehad en ik was nog niet ongesteld geworden. Zondagavond, nadat neefje was opgehaald door tante, dronk ik een glas water leeg en ging op de wc zitten. Dat plassen op een stokje vond ik overigens nog lastiger dan verwacht. Maar ik zal niet in details treden. Ik ging naast mijn vriend op de bank zitten en ik legde de test ondersteboven op de tafel neer. Na een minuut of twee besloot ik de test om te draaien en daar was het dan: een duidelijke plus. Het was heel raar. Geen dolgelukkige reacties of een gat in de lucht springen. Ongemakkelijk keken we elkaar aan. “Kut”, wist mijn vriend uit te brengen. Ik moest ervan giechelen. Dit wilden we toch? Natuurlijk waren we blij dat we zwanger waren, maar het was ook een gek moment en het was allemaal zo snel gegaan. Nog geen drie maanden geleden was ik gestopt met de pil. Dit had ik niet verwacht. Ergens was ik misschien wel bang dat het niet zo makkelijk zou gaan. Vanwege mijn gewicht, mijn eigen twijfels en onzekerheden. Zwanger zijn leek me zo mooi, maar misschien was het wel niet voor mij weggelegd. Allemaal onzin dus. We waren zwanger! Een moment dat ik nooit zal vergeten.

Had je een voorkeur voor een zoon of een dochter?

Dat was een van de eerste vragen toen we het grote nieuws deelden. “Weet je al wat het wordt? Wil je het weten? Heb je een voorkeur?” Nee, die voorkeur hadden we niet. Wij wilden een kindje, een meisje of jongen, allebei goed. Dat moederlijke instinct dat je voelt wat je in je draagt dat sommige vrouwen hebben, had ik overigens ook niet. Rond de 16 weken zouden we een echo hebben en waarschijnlijk horen of we een dochter of zoon zouden krijgen. In die week ervoor wist mijn vriend het ineens zeker, het was een meisje. Ikzelf had nog steeds geen flauw idee. Maar hij had gelijk, een meisje in mijn buik.

Had je van tevoren al een duidelijk idee over welke babyspulletjes je wilde hebben?

Absoluut niet. Alles was nieuw voor me. Toen ik voor de eerste keer met mijn moeder een babywinkel instapte ging er een wereld voor me open. Natuurlijk wist ik wel dat we een babykamer moesten hebben, een kinderwagen, een box en de nodige accessoires. Hydrofiele luiers? “Maar we hebben toch gewoon Pampers’, was mijn eerste reactie. Ik had geen flauw benul. Dat is nu wel anders. We hebben ondertussen alles in huis. Ook hydrofiele luiers. En gewone luiers natuurlijk.
Ik wilde graag een stoere babykamer, ook voor een meisje, die prinsessen stijl was niets voor mij. Ik had een mooie wit houten, strakke kamer gezien. Gelukkig vond mijn vriend die niet zo, want zo kochten we een kamer van Lief! nadat we samen verder zochten. Een toch wat meisjesachterigere kamer dan ik in eerste instantie had verwacht, maar ik ben er zo blij mee.

babykamer

Hoe vind je het om een steeds dikkere buik te krijgen?

Hier keek ik misschien nog wel het meest naar uit gedurende de zwangerschap. Kom maar op met die mooie bolle buik. Ik was bang dat ik niet zo’n mooie buik zou krijgen vanwege mijn gewicht voordat ik zwanger werd, maar langzaam maar zeker zag ik mijn buik veranderen en dat vond ik zo leuk. Rond de vierde maand kocht ik mijn eerste positiebroek en ging ik strakkere shirts dragen. Die buik die ik voorheen zo probeerde te camoefleren mocht nu gezien worden.

Had/heb je twijfels en onzekerheden tijdens deze zwangerschap?

Vooral in het begin van de zwangerschap keek ik na elk toiletbezoek angstig op mijn wcpapiertje. Ik weet niet zo goed waarom, maar ik was erg bang voor een miskraam. Vooral die eerste periode is zo onzeker. Verder was alles voor mij nieuw en was google mijn grootste vriend en viijand. “Blijf van het internet af”, waarschuwde mijn verloskundige. Maar ik was te nieuwsgierig. Na forums gelezen te hebben wist ik achteraf nog steeds niets, of werd ik alleen maar banger gemaakt. Uiteindelijk was het allemaal nergens voor nodig en groeit onze kleine meid goed.

Doe je iets om je voor te bereiden op de bevalling?

Ik begon met veel verhalen online te lezen, hoewel ik me afvraag hoeveel ik daaraan heb. Zoals elke vrouw haar zwangerschap anders ervaart is dat met de bevalling hetzelfde verhaal. Ik heb verhalen gehoord van super snel in twee uur, tot helse pijnen gedurende 12 uur. In het begin van de zwangerschap kon ik hier heel erg tegenop kijken, maar ik merk wel dat hoe verder ik kom ik het steeds meer kan loslaten. Het zal vast pijn doen. Laatst zei iemand dat het te vergelijken is met heftige menstruatiekrampen. Ook daar kan ik me geen voorstelling van maken, want daar heb ik nooit last van gehad. Dus ik weet het niet, maar ze moet er toch uit en dat komt vast allemaal goed.
Wel zijn we naar een voorlichtingsbijeenkomst in het ziekenhuis geweest, zodat je een beetje weet wat je kan verwachten, maar ik vraag me af of je je echt kan voorbereiden. Zorgen dat alles klaar is, babykamer af, alle spulletjes in huis, oefenen met de maxicosi in de auto en een vluchttas klaar hebben staan. Maar kan je niet doen denk ik.

Waar kijk je heel erg naar uit als je baby er straks is?

Om te beginnen lijkt het me heerlijk om met dat kleine hummeltje te kroelen, maar ik kijk er ook heel erg naar uit om lekker te gaan wandelen met de kinderwagen. Ik ben midden april uitgerekend, dus met een beetje mazzel – want met dat Hollandse weer weet je het nooit – kan ik lekker veel naar buiten.
Maar ik kijk uit naar alles! De geboorte, de eerste ontmoeting, de eerste borstvoeding, de eerste keer in bad of onder de douche. Ik kijk ook zo naar toe om mijn vriend, de liefde van mijn liefde, als vader te zien. Ik weet zeker dat hij het geweldig zal doen, zo lief en zorgzaam als hij is.
Ik wil vooral genieten van alles, ik ben zo bang dat de tijd zo snel weer voorbij gaat.

Valt de zwangerschap je tot nu toe mee of tegen?

Een beetje van beide. Zoals ik al zei valt het me wel tegen dat ik niet op die roze wolk zit zoals ik sommigen anderen wel eens hoor vertellen. Maar verder valt het allemaal nog best mee met mijn kwaaltjes. Nu in de zevende maand krijg ik was last van bepaalde spiertjes in mijn bovenbenen en bil. Maar ik kan nog lopen, hoewel ik volgens een collega wel een beetje waggel. Aankleden en veters strikken wordt wel wat lastiger, maar het hoort er ook allemaal bij. Verder ben ik met 11 weken ongeveer begonnen met spugen in de ochtend en helaas is dat niet meer echt weggetrokken. Dat begin ik nu wel zat te worden, maar overdag voel ik me best prima. Geen misselijkheid, geen maagzuur. Geen helse hormonen, kan soms alleen wat snel huilen, maar als dat het ergste is. En geen vreemde cravings. Geen augurken of vreemde eet-combinaties. Sterker nog, mijn eetlust is nog niet helemaal wat het geweest is. Wat in mijn geval misschien maar goed is. Wie had ooit gedacht dat een zwangerschap mij zou helpen in mijn strijd tegen het eten? Ik ben eigenlijk alleen maar moe. Maar nog maar vier weekjes werken, en als ik mijn rust goed pak en vroeg naar bed ga, overleef ik dat ook allemaal wel.

3 thoughts on “De ‘bijna-mama’ TAG

  1. Fiep

    hé lieverd dat staat er weer mooi op. Maar…….. je bent er ook voor afgestudeerd nietwaar om alles zo mooi op te schrijven.. Jullie , maar ook ik kijk er naar uit!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *