challenge personal

Lariekoek en apekool

Iedereen is bang voor nummer dertien. Bang voor zwarte katten en ladders op straat. Iedereen is bang voor nummer dertien. Bang, bang, bang. Je bent niet goed bij je hoofd, als je die lariekoek gelooft.

Iedereen is wel ergens bang voor. Sommige voor heel veel, andere zijn fearless. Bang zijn hoort erbij en maakt het leven spannend en interessant. Nergens bang voor zijn lijkt me maar saai. Vandaag vertel ik waar ik bang voor ben, in het kader van de Blog Challenge.

Vogelspinnen. Niet die miezerige spinnetjes waar vooral meisjes om gillen. Die pak ik met de blote hand op. Zelfs die langpootdingen kan ik wel trotseren. Maar als we in de dierentuin lopen en komen langs die aquariums met grote, harige vogelspinnen krijg ik kriebels overal. Ik moet er niet aan denken zo’n ding in het wild tegen te komen…

Hoogtes. Ik ben een absolute muts met sommige dingen. Zo vind ik het bijvoorbeeld dood-eng om zo’n touwladder omhoog te klimmen over de balk te klimmen en weer omlaag over de touwenladder. Ik heb een keer meegedaan aan een bootcamples op de kazerne, daar was een stormbaan. En alles met enige hoogtes heb ik overgeslagen. Watje dat ik ben. Ik weet ook dat het nergens op slaat, dat het tussen mijn oren zit, maar ik bevries. Dus doe ik het maar gewoon niet. Hetzelfde met staan op een glasplaat of rooster bij een aardige hoogte. Dat was lachen met mij op de Skywalk bij de Grand Canyon.

Oh en laten we de roltrappen niet vergeten…

grand-canyon-skywalk-observation-deck_in

Verder ben ik altijd heel erg bezig geweest met hoe anderen over mij denken. Maar om dat nu echt een angst te noemen weet ik niet. Wel ben ik heel bang om dierbaren te verliezen. Je hoort vaker vreselijke verhalen van mensen die hun kind verliezen, of ouders of zussen, beste vrienden. Soms lijkt het wel dichterbij te komen, maar misschien lijkt dat maar zo omdat we gewoon ouder worden. Ik ben absoluut niet bang voor de dood of om dood te gaan. Wel om alleen achter te blijven. Om mensen die in mijn hart zitten te verliezen. Daar ben ik nog helemaal niet klaar voor. Maar ben je daar ooit klaar voor, vraag ik me af. Ben je ooit voorbereid op het verlies van je moeder bijvoorbeeld. Ik denk het niet. Maar voorlopig zijn we nog niet zover, gelukkig. Maar ik geloof wel heel erg in Carpe Diem, want we weten niet wat morgen brengt. Geniet van het leven, doe leuke dingen met familie en vrienden. Maak herinneringen, zoveel mogelijk.

4ed7f157095a093dce8ba6dcc6e3f268

2 thoughts on “Lariekoek en apekool”

  1. Wat een leuk geschreven artikel!
    Dierbaren verliezen, moet er niet aan denken!
    Roltrappen was ik vroeger ook bang voor.
    Tegenwoordig is mijn grootste angst vliegen/in het vliegtuig stappen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *