Category Archives: work

Dreams with deadlines

In het kader van de blogchallenge schrijf ik over mijn vijf doelen van dit moment. Ik vind het leuk om artikelen binnen deze challenge te schrijven. Het zijn onderwerpen waar ik keer op keer serieus over moet nadenken, maar het lukt me keer op keer om toch weer genoeg woorden op papier te zetten. Ook deze vond ik weer lastig. Doelen in het leven zijn niet zo heel moeilijk, voor mij dan. Ik weet best wat ik wil bereiken, op de lange termijn. Maar op dit moment?

Continue reading

I am a working girl again

Mijn laatste blogje is weer even geleden. Ik ben ondertussen “al” bij nummer 4 van de Blog Challenge aangekomen. En dat komt goed uit, want ik wilde hierover al een tijdje bloggen, maar het kwam er niet van. Waarom? Te druk met mijn nieuwe job.

Jawel, ik heb een baan! Ik ben nu zo’n vijf weken fulltime aan het werk bij een maritiem bedrijf op de customer service. Niet mijn droombaan, maar daarom echt wel leuk, met lieve collega’s. Ik leer op het moment veel bij over de maritieme wereld. Mijn droom heb ik zeker niet laten varen en ik houd natuurlijk mijn ogen open, maar voor nu ben ik erg blij om aan het werk te zijn. Zowel financieel als gewoon wat te doen hebben. Dat werkeloos zijn is echt niets voor mij, ik werd er maar vreselijk lui van.

DreamJob

Continue reading

Het leed dat solliciteren heet

Bijna twee jaar geleden schreef ik over de sollicitatiehel. Na zes jaar studeren was ik op zoek naar een baan en dit ging alles behalve makkelijk. Dichtbij was toen mijn reddende engel. Ik mocht daar in december 2012 vrijwillig komen werken en een paar maanden later kon ik als journalist aan de slag bij het Witte Weekblad in Alphen en later Leiden. In april dit jaar kwam ik weer terug in Rotterdam bij Dichtbij. Dubbele gevoelens, want ik ging mijn Leidse collega’s echt wel missen. Maar dichterbij huis werken was echt heerlijk. Helaas moest ik eind 2014 afscheid nemen. Vanwege de reorganisatie kreeg ik geen vast contract. Ik was teleurgesteld, maar zag dit ook als een kans voor een nieuwe uitdaging.

Continue reading

I’m a working girl now

Wow, it has been a while. Bijna twaalf weken geleden was ik zo blij met mijn eerste sollicitatiegesprek. En nu ben ik alweer twee maanden aan het werk. What happened?

Woensdag 3 april reisde ik af naar Alphen aan den Rijn, waar ik een gesprek had op de redactie van het Witte Weekblad, zelfde als Dichtbij, maar hier heet de krant nog het Witte Weekblad. Het was een heel fijn gesprek, wat absoluut niet voelde als een sollicitatiegesprek. Een gesprek met de chef en potentiële collega. Het Witte Weekblad in Alphen doet drie edities: Alphen, Nieuwkoop en Kaag en Braassem. De Alphen collega is ook nieuw, werkt er net paar weekjes, heeft ook gewerkt in Rotterdam bij Dichtbij. De Nieuwkoop collega was aanwezig bij het gesprek, dat wil zeggen dat Kaag en Braassem mijn editie zou kunnen worden. Wie? Kaag en Braassem, een tiental dorpen naast Alphen.

Zelf dacht ik altijd dat het regionale niet voor mij was, ik wilde toch voor de grote nationale krant werken? Maar bij Dichtbij heb ik gemerkt dat hoe lokaler, hoe leuker. Het gesprek verliep prima, wat me achteraf deed twijfelen: Was ik nou aangenomen? Het was nog niet letterlijk gezegd, dus er kon nog van alles gebeuren. Ik besloot er maar naar te vragen en ja wel, als het aan hem lag begon ik zo snel mogelijk. Yes! Het was even afwachten op P&O, zij moesten mij een aanbod doen en dan kon de volgende stap genomen worden.

Eenmaal thuis werd ik al snel gebeld, ik kreeg een aanbod gemaild, ging akkoord, moest wat invullen, scannen en opsturen en kreeg vrij snel mijn contract opgestuurd. Een contract voor zes maanden met ingang van 15 april. Jawel, binnen twee week kon ik al aan de slag. De eerste twee dagen werd ik een beetje ingewerkt door degene die Kaag en Braassem hiervoor deed. Het was maar goed dat ik het systeem al kende van Dichtbij. Ik werd het diepe ingegooid. Prima. Daar leer je toch het meeste van. En ik heb het waanzinnig naar mijn zin. Ik vind het geweldig die lokale kneuterige dorpige dingen. Koersbal, viswedstrijden, postduiven en schippersfeesten. Awesome toch?

Na zeven maanden van zoeken, solliciteren en afwijsmailtjes heb ik nu dan een baan. En dat heb ik allemaal te danken aan mijn vrijwilligerswerk bij Dichtbij, dus nee dat heb ik niet voor niets gedaan. Nou doe je vrijwilligerswerk nooit voor niets natuurlijk, maar in dit geval heeft het me een echte betaalde baan opgeleverd. Een journalistieke baan wel te verstaan. Wat wil ik nog meer?

Eerste sollicitatie gesprek!

Het voordeel van mijn vrijwillerswerk bij Dichtbij is de toegang tot interne vacatures. Dichtbij is onderdeel van de Telegraaf Media Groep en deze interne vacatures zijn dus heel breed. Ik werd dan ook zo blij toen ik een paar weken geleden de vacature voor journalist bij Dichtbij in Alphen a/d Rijn voorbij zag komen. Natuurlijk werd er wel een aantal jaren werkervaring gevraagd, maar daar lees ik al over heen. Ik stuurde een mail met mijn motivatie en CV en dan nu maar hopen dat ik uitgenodigd zou worden. Dat ik, met mijn vrijwilligerswerk bij dezelfde organisatie in Rotterdam, een streepje voor zou hebben. Maar helaas na een tijdje kreeg ik de welbekende afwijzingsmail. Het nietszeggende bericht waaruit ik wederom kon afleiden dat mijn ontbrekende werkervaring de doorslag gaf.

De chef in Rotterdam had mij wel aanbevolen, maar het mocht helaas niet baten. Nu wordt er misschien wel anders naar gekeken door een recruitmentbureau dan door de chef zelf. Dus misschien had ik beter een mail aan de chef in Alphen direct kunnen sturen, in plaats van via de website te solliciteren. Maar so be it. Tot afgelopen donderdag… Mijn chef belde me terwijl ik op de krant aan het werk was met de mededeling dat er in Alphen nog niemand is aangenomen en dat ik de chef maar even moet bellen.

“Zeg maar dat ik gezegd heb dat je moest bellen en of je op gesprek mag komen.”

Met mijn hart in mijn keel draaide ik het nummer en kreeg de chef aan de telefoon. Ik deed enthousiast mijn verhaal en ook hij klonk enthousiast. Hij sprak al over “als we eruit komen, dan kom je met die en die aan het blok”. Het was een fijn telefoongesprek waarin het me duidelijk werd dat hij op zoek is naar mij. Iemand die graag aan het werk gaat bij Dichtbij, weet hoe het medium in elkaar steekt en wat je ervan kan verwachten en iemand die het computersysteem al kent. Natuurlijk moet ik nog veel leren, maar dat zijn in ieder geval al pre’s voor mij.

Woensdag mag ik op gesprek komen. Je zou denken dat ik sterf van de zenuwen, maar niets is minder waar. Misschien omdat het telefoongesprek al fijn was, waarin het op mij meer neer kwam dat dit gesprek een formaliteit of kennismaking is. Dus woensdagmorgen ga ik erheen. Ik snap ook wel dat het geen kat in het bakje is, maar voor de eerste keer heb ik het gevoel dat ik een goede kans maak!

First impressions

De eerste indruk is de belangrijkste. En voor een freelancer in het bijzonder geldt dat dubbel en dwars. Zij moeten zelf op zoek naar werk en het is dan belangrijk als een potentiële werkgever op een later moment nog aan je denkt. Een visitekaartje kan daar een rol in spelen.

You can’t make a first impression twice.

Maar hoe moet zo’n visitekaartje er dan uit zien? Hij moet krachtig en helder zijn, iets zeggen over jou en jouw werk. Wat heeft dan de voorkeur? Klassiek of modern? Zakelijk of speels? Strak of kleurrijk? Standaard of bijzonder? Jouw visitekaartje moet een potentiële werkgever zo uit zijn stapel trekken. Hij moet eruit spatten, opvallen. Maar ook niet overdreven. Hij moet niet saai zijn, maar ook niet té. Een lastige balans. Bovendien speelt je beroep uiteraard ook mee in hoe je visitekaartje eruit moet zien. En dan hebben we het nog niet eens over de inhoud gehad. Want wat zet je erop? Voldoende informatie, maar niet te veel, dan wordt het zo’n geprop. Lastig dus, een visitekaartje ontwerpen.

visitekaartje-suzannekamps

Maar na heel lang mutsen, heb ik vandaag eindelijk visitekaartjes besteld! Handig. Zeker nu. Nu ik werkzoekend ben. Fulltime, parttime, freelance, het maakt niet uit. Dat als ik mensen spreek ik een kaartje kan geven in plaats van mijn URL, waarvan je dan maar mag hopen dat ze die onthouden hebben. Nee, een kaartje is beter. Waar kort en krachtig mijn informatie op staat. Maar wat heb ik lang gedubt over de lay-out. Na veel meningen verzameld te hebben heb ik gekozen voor deze. Modern, maar niet té, met een subtiel creatief en artistiek detail.

De sollicitatiehel

Het mag duidelijk zijn dat solliciteren een echte hel is momenteel. Zeker voor net afgestudeerden. Vooral voor de hogeropgeleiden is dit een probleem. Het is heel simpel: HBO-ers en WO-ers hebben over het algemeen geen werkervaring. Zo ook bij mij. Ik heb in totaal zes jaar gestudeerd met welgeteld één stage van slechts drie maanden. En dat is mijn relevante werkervaring bij solliciteren. Nu heb ik nog wel iets meer gedaan, een enkele freelance-opdracht en daarnaast vrijwillig werk. Maar dat is niet genoeg.

Bedrijven willen jonge mensen die minimaal vijf jaar werkervaring hebben. En ik snap het wel. Natuurlijk zal een bedrijf bij tweehonderd aanmeldingen kiezen voor de beste kandidaat. Een vriendin en oud-studiegenootje verwoordde dat heel mooi: “Er zijn gewoon heel veel anderen die meer ervaring hebben. Dat heeft niks met je eigen kwaliteiten te maken.” TRUE. Want wat voor kans maak je nog als je één van de tweehonderd bent? Het is te hopen dat ik ooit solliciteer bij iemand die graag jonge, onervaren, enthousiaste mensen zoekt. Iemand die mij wél een kans wil geven.

Maar als je denkt dat de ontbrekende ervaring het enige probleem is, zit je er mooi naast. Zo word je niet alleen op de inhoud, maar ook op de buitenkant beoordeeld. Het zou niet moeten, maar de praktijk leert dat als je er beter uitziet grotere kans maakt op een baan. Zo is niet alleen je CV je visitekaartje, maar ook je foto. Zo schreef Intermediair: ‘Te lelijk voor een baan’.

Uiterlijk doet er toe, ook op de werkvloer. Het mag dan oneerlijk zijn, maar mooie mensen hebben meer kans op een baan. En we weten het. Daarom doen we toch zo’n best een goede eerste indruk achter te laten bij een eerste gesprek. Uit een onderzoek van het Amerikaanse blad Newsweek uit 2010 bleek dat 57 procent van de ondervraagde P&O-managers een lelijk persoon minder kans geven op een baan, ook al bezit die de juiste kwaliteiten.

In feite is dit gewoon discriminatie. Maar toch bestaat het. En dit verschijnsel onderving ik aan de levende lijve. Ik ga geen namen noemen, maar ik had gesolliciteerd naar de functie van assistent bij een uitgeverij in Breda. Assistent ja. Telefoon aannemen, gasten ontvangen. De vacature vroeg niet om een specifieke ervaring, dus natuurlijk reageerde ik daarop. Een functie waar ik misschien wel kans maakte. Niet zo lang erna kreeg ik een mailtje terug, en dan weet je natuurlijk al genoeg, dat ik niet genoeg ervaring had. Steeds weer dezelfde afwijzing. Behalve dan dat ik het helemaal zat was, kon ik hier ook niets mee.

Dus besloot ik een mailtje terug te sturen waarin ik duidelijk maakte dat ik het erg jammer vond. Dat ik het begreep, maar dat ik mijzelf op deze manier nooit zal kunnen bewijzen. En als er een andere reden was voor de afwijzing ik dit graag hoorde zodat ik ervan zou kunnen leren. Wie weet stond er in mijn brief een grove fout of lag het ergens anders aan. Als niemand mij dat ooit vertelt, word ik nooit ergens aangenomen. De volgende morgen kreeg ik een reactie waarvan ik steil achterover viel. Ik kon mijn ogen niet geloven. De mail heb ik wel zes keer doorgelezen. Ik kreeg het welgemeende advies om mijn foto die bij mijn CV zat te verscheuren. Want deze foto (die ook hier staat) was slordig, niet charmant en niet representatief. Ik was met stomheid geslagen!

Discriminatie is het officieel niet. Discriminatie geldt namelijk volgens Artikel 1 voor onder meer geslacht, leeftijd, godsdienst of chronische ziekte. Het uiterlijk valt hier niet onder. Is ook lastig, want schoonheid is een subjectief begrip. Maar toch is hier sprake van een vorm van discriminatie. Iemand afwijzen vanwege zijn of haar uiterlijk en compleet onafhankelijk van zijn kwaliteiten en capaciteiten hoort niet. Maar bewijzen dat je niet bent aangenomen omdat je te lelijk bent is haast onmogelijk.

Maar het maakt niet uit. Want ik zou niet eens meer bij dit bedrijf willen werken. Ik heb nog wel gereageerd waarin ik hem bedank voor zijn eerlijke mening en advies. Ik vraag me alleen af hoe oprecht die mening was. Wilde hij mij echt advies geven of is het meer beledigen? Misschien was hij niet blij dat ik een mailtje terugstuurde. Maar vragen om een reden bij aan afwijzing is toch van deze tijd? Zodat wij werkelozen hiervan kunnen leren voor toekomstige sollicitaties? Of is die foto écht zo afschuwelijk?

IT DOESN’T MATTER. Ik ga gewoon door. Ik sta erboven. Tenminste, ik doe net alsof. Want toch houdt zo’n een reactie je bezig. Ik kan eerlijk zeggen dat ik erg echt even van ondersteboven was. Wel denk ik er serieus over na of ik misschien voortaan mijn CV moet rondsturen zonder foto. Ik dacht altijd dat een foto meesturen juist goed was, maar misschien moet ik eens uitproberen. Wie weet word ik wel eens uitgenodigd voor een gesprek als ik mijn foto niet mee stuur?

Journalistieke baan in zicht

Yes! Dat was het eerste wat ik dacht toen de locatiemanager van het zorghuis waar ik achter de receptie zit tegen me zei dat ze misschien wel iets voor me had. Yes. Een baan. Nu maakt me niet eens uit, wat voor baan. Springend op mijn stoel met glinsterende ogen luisterde ik naar haar. Ze gaan een project ‘familienet’ opzetten. En daarbij zoeken ze iemand voor 4 à 8 uur in de week voor de communicatie/journalistiek kant. Veel blijer kon ze me niet krijgen. Ik was zo enthousiast. Meewerken aan een nieuw project én de journalistieke kant. Hoppa CV en portfolio. Dus zei ik weer: yes!

Na wat googlen kom ik erachter dat familienet een online platform is waar verzorgenden en activiteitenbegeleiders allerlei informatie kunnen uitwisselen met mantelzorgers en familieleden van bewoners. Familienet maakt het bijvoorbeeld mogelijk dat familieleden van bewoners makkelijk op de hoogte kunnen blijven van het reilen en zeilen. En ook familieleden kunnen informatie plaatsen die interessant voor de verzorgenden kan zijn. Andere locaties hebben hier al goede ervaringen mee en ik denk dat ze dit nu in de locatie waar ik werk ook willen gaan opzetten.

Ondertussen ligt het verzoek om dit financieel te bewerkstelligen, mij aannemen, bij de directie en hopelijk hoor ik snel meer. Ik heb er in ieder geval waanzinnige zin in! Yes. Een betaalde baan richting mijn branche. Al is het maar voor één dag, maar dat kan mijn roze wolk niet verpesten.