Category Archives: personal

Moeder zijn van het allerleukste kindje

Aai… Het is alweer te lang geleden. Sophie is ondertussen alweer bijna 5 maanden oud! Dus tijd voor een echte mommy blog. Ik zal jullie eens vertellen hoe fantastisch ik het vind om moeder te zijn.

De titel verklapt het al. Maar onze Sophie is de allerleukste. Dat zeggen vast alle moeders over hun kind(eren). Ze is mooi, lief, zoet, soms wat ernstig, maar bijna nooit verdrietig en slaapt goed. Vooral ‘s nachts. Ik weet dat niet alle moeders dit geluk hebben en ik wil niemand jaloers maken, maar ik ben trots om mijn meisje.

Voordat Sophie werd geboren bereidde ik me vooral voor op de eerste drie maanden. Ik hoorde van de meeste mensen dat deze eerste 3 maanden het pittigst zijn. Natuurlijk moet je aan elkaar wennen, maar ook is je nachtrust weg en de zorg van zo’n klein mensje kost een hoop energie. Als mensen me vragen “hoe bevalt het nou moeder zijn?”, is het antwoord heel simpel. Het is fantastisch! Die eerste 3 maanden die zo pittig zouden moeten zijn? Dat valt me zo mee. Maar Sophie maakt het ons zo makkelijk.

Continue reading

Zij dronk ranja met een rietje…

Er zijn alweer ruim 4 maanden voorbij sinds mijn laatste blog. Inmiddels ben ik al even niet zwanger meer en geniet ik met volle teugen van onze prachtige dochter Sophie, die alweer bijna 3 maanden oud is. Hier in een notendop wat er gebeurd is sinds mijn laatste bericht.

Na mijn laatste groeiecho werd ik door de verloskundige doorverwezen naar het ziekenhuis, want ons lieve meisje was koppig en lag wel prima met haar bips naar beneden en hoofd omhoog. Dus vanwege de stuitligging had ik een gesprek met een gynaecoloog. We gingen naar het Ikazia, niet onze eerste voorkeur en niet de dichtstbijzijnde, maar wel een ziekenhuis met veel ervaring met stuitbevallingen. Dus daar gingen we. Na een gesprek werd een afspraak gemaakt voor een uitwendige versie. Hier probeerde de gynaecoloog vanaf de buitenkant Sophietje te draaien. Dit was absoluut geen pretje, maar mocht het lukken zou me dit wel waard zijn. Helaas werkte ze niet echt mee en bleef ze liggen zoals ze lag. Dan komt het gesprek: wat wil je doen? Gaan we dan voor een geplande keizersnee met een langduriger herstel of een “gewone” bevalling met alle risico’s (lamme armpjes en beentjes kwamen ter sprake (op korte termijn dan) en ook de grote kans op alsnog een spoedkeizersnee. Zie je het al voor je, na uren van weeën, puffen en hijgen alsnog onder het mes? Wij wisten het vrij snel, doe maar een geplande keizersnee. Dit maakt sowieso al een groot verschil met een spoedkeizersnee.

Keizersnee

We kregen een week waarin het zou moeten gebeuren en enige tijd daarvoor ontvingen we een brief met de exacte datum. Maandag 11 april 2016 zou de dag zijn dat onze dochter geboren zou worden, heel gek idee was dat. Maar ik was er ook klaar voor, dat zwanger zijn mocht van mij wel afgelopen zijn. Ik wilde mijn dochter in mijn armen sluiten. Toen we eenmaal de datum wisten leefden we daar erg naar toe. In de tussentijd had ik nog standaard controles bij de gynaecoloog en hadden we een gesprek over de operatie en konden we alle vragen stellen die we wilden. Natuurlijk hadden we al het een en ander gelezen. Ik maakte me bijvoorbeeld vooral zorgen over wat er precies gebeurt nadat ze geboren is. Moet ze dan met haar papa, mijn vriend, weg terwijl ik gehecht word? Of blijft ze bij me. Gelukkig was dat laatste het geval.

Over de keizersnee zelf blog ik later meer. Ik kan wel zeggen dat de operatie me heel erg meegevallen is en ik het zelfs een mooie ervaring vond. Nu is Sophie alweer 11 weken oud en is deze week mijn laatste verlofweek. Hierna heb ik echter geen baan dus kan ik tussen het solliciteren door nog even met volle teugen genieten van ons mooie en vrolijke meisje. In september begin ik weer met school, waar ik echt waanzinnig veel zin in heb.  Ook hierover later meer, maar ik heb besloten om toch de lerarenopleiding te gaan doen, wiskunde!

Dit was even een korte update, ik kom snel terug met meer leuke blogs. Ik heb het schrijven gemist. Moet er nu meer tijd voor maken. Zoals nu, Sophie slaapt, dan kan mama even bloggen…

A little bunny in the oven

Het is geen geheim meer. Gelukkig, want dat geheimhouden is echt niets voor mij. Het was al even geen groot geheim meer, maar als je het op Facebook plaatst weet echt iedereen het. Dus dan kan ik dit ook best op mijn eigen persoonlijke blog delen: Wij zijn zwanger!

Iedereen is door het dolle heen. Vrienden, familie, collega’s en kennissen. En ook wij zijn er erg blij mee, het was ook volledig gepland. Misschien iets sneller dan verwacht, maar gepland en heel erg welkom in ons leven. Ons eerste kindje, mijn eerste zwangerschap is heel bijzonder. Maar niet alleen voor ons, ouders worden voor het eerst opa en oma, zusjes worden voor het eerst tante. En in mijn vriendinnenkring ben ik de eerste. Het is allemaal nieuw en spannend en heel leuk.

Continue reading

Lariekoek en apekool

Iedereen is bang voor nummer dertien. Bang voor zwarte katten en ladders op straat. Iedereen is bang voor nummer dertien. Bang, bang, bang. Je bent niet goed bij je hoofd, als je die lariekoek gelooft.

Iedereen is wel ergens bang voor. Sommige voor heel veel, andere zijn fearless. Bang zijn hoort erbij en maakt het leven spannend en interessant. Nergens bang voor zijn lijkt me maar saai. Vandaag vertel ik waar ik bang voor ben, in het kader van de Blog Challenge.

Continue reading

Be proud of who you are

Zo zijn we alweer aangekomen bij nummer 5 van de Blog ChallengeWanneer was je het trotst op jezelf? Nu wil ik graag zeggen dat ik trots ben op wie ik ben. Maar dat is helaas niet altijd zo. Ik heb zeker dingen gedaan waar ik niet trots op ben. Een grote daarvan is de ontwikkeling van mijn eetverslaving. Maar daar gaat deze vraag niet over. We houden het positief en ik ga vertellen waar ik wel trots op ben!

Untitled

Continue reading