Category Archives: journalism

I am a working girl again

Mijn laatste blogje is weer even geleden. Ik ben ondertussen “al” bij nummer 4 van de Blog Challenge aangekomen. En dat komt goed uit, want ik wilde hierover al een tijdje bloggen, maar het kwam er niet van. Waarom? Te druk met mijn nieuwe job.

Jawel, ik heb een baan! Ik ben nu zo’n vijf weken fulltime aan het werk bij een maritiem bedrijf op de customer service. Niet mijn droombaan, maar daarom echt wel leuk, met lieve collega’s. Ik leer op het moment veel bij over de maritieme wereld. Mijn droom heb ik zeker niet laten varen en ik houd natuurlijk mijn ogen open, maar voor nu ben ik erg blij om aan het werk te zijn. Zowel financieel als gewoon wat te doen hebben. Dat werkeloos zijn is echt niets voor mij, ik werd er maar vreselijk lui van.

DreamJob

Continue reading

Genieten bij Thermen Holiday in Schiedam

Een paar weken geleden mocht ik voor mij werk (Dichtbij) met een collega kennis maken met het vernieuwde Thermen Holiday in Schiedam. Dat is dan het voordeel van de commerciële kant dat ook mijn werk hoort. Ik ben absoluut geen verkoper, nee ik ben een journalist en je hoort me dan ook vaak genoeg klagen over adverteerders, eisen en commerciële artikelen. Dat is niet mijn cup of tea. Maar dit was dan wel weer genieten!

Continue reading

First impressions

De eerste indruk is de belangrijkste. En voor een freelancer in het bijzonder geldt dat dubbel en dwars. Zij moeten zelf op zoek naar werk en het is dan belangrijk als een potentiële werkgever op een later moment nog aan je denkt. Een visitekaartje kan daar een rol in spelen.

You can’t make a first impression twice.

Maar hoe moet zo’n visitekaartje er dan uit zien? Hij moet krachtig en helder zijn, iets zeggen over jou en jouw werk. Wat heeft dan de voorkeur? Klassiek of modern? Zakelijk of speels? Strak of kleurrijk? Standaard of bijzonder? Jouw visitekaartje moet een potentiële werkgever zo uit zijn stapel trekken. Hij moet eruit spatten, opvallen. Maar ook niet overdreven. Hij moet niet saai zijn, maar ook niet té. Een lastige balans. Bovendien speelt je beroep uiteraard ook mee in hoe je visitekaartje eruit moet zien. En dan hebben we het nog niet eens over de inhoud gehad. Want wat zet je erop? Voldoende informatie, maar niet te veel, dan wordt het zo’n geprop. Lastig dus, een visitekaartje ontwerpen.

visitekaartje-suzannekamps

Maar na heel lang mutsen, heb ik vandaag eindelijk visitekaartjes besteld! Handig. Zeker nu. Nu ik werkzoekend ben. Fulltime, parttime, freelance, het maakt niet uit. Dat als ik mensen spreek ik een kaartje kan geven in plaats van mijn URL, waarvan je dan maar mag hopen dat ze die onthouden hebben. Nee, een kaartje is beter. Waar kort en krachtig mijn informatie op staat. Maar wat heb ik lang gedubt over de lay-out. Na veel meningen verzameld te hebben heb ik gekozen voor deze. Modern, maar niet té, met een subtiel creatief en artistiek detail.

De sollicitatiehel

Het mag duidelijk zijn dat solliciteren een echte hel is momenteel. Zeker voor net afgestudeerden. Vooral voor de hogeropgeleiden is dit een probleem. Het is heel simpel: HBO-ers en WO-ers hebben over het algemeen geen werkervaring. Zo ook bij mij. Ik heb in totaal zes jaar gestudeerd met welgeteld één stage van slechts drie maanden. En dat is mijn relevante werkervaring bij solliciteren. Nu heb ik nog wel iets meer gedaan, een enkele freelance-opdracht en daarnaast vrijwillig werk. Maar dat is niet genoeg.

Bedrijven willen jonge mensen die minimaal vijf jaar werkervaring hebben. En ik snap het wel. Natuurlijk zal een bedrijf bij tweehonderd aanmeldingen kiezen voor de beste kandidaat. Een vriendin en oud-studiegenootje verwoordde dat heel mooi: “Er zijn gewoon heel veel anderen die meer ervaring hebben. Dat heeft niks met je eigen kwaliteiten te maken.” TRUE. Want wat voor kans maak je nog als je één van de tweehonderd bent? Het is te hopen dat ik ooit solliciteer bij iemand die graag jonge, onervaren, enthousiaste mensen zoekt. Iemand die mij wél een kans wil geven.

Maar als je denkt dat de ontbrekende ervaring het enige probleem is, zit je er mooi naast. Zo word je niet alleen op de inhoud, maar ook op de buitenkant beoordeeld. Het zou niet moeten, maar de praktijk leert dat als je er beter uitziet grotere kans maakt op een baan. Zo is niet alleen je CV je visitekaartje, maar ook je foto. Zo schreef Intermediair: ‘Te lelijk voor een baan’.

Uiterlijk doet er toe, ook op de werkvloer. Het mag dan oneerlijk zijn, maar mooie mensen hebben meer kans op een baan. En we weten het. Daarom doen we toch zo’n best een goede eerste indruk achter te laten bij een eerste gesprek. Uit een onderzoek van het Amerikaanse blad Newsweek uit 2010 bleek dat 57 procent van de ondervraagde P&O-managers een lelijk persoon minder kans geven op een baan, ook al bezit die de juiste kwaliteiten.

In feite is dit gewoon discriminatie. Maar toch bestaat het. En dit verschijnsel onderving ik aan de levende lijve. Ik ga geen namen noemen, maar ik had gesolliciteerd naar de functie van assistent bij een uitgeverij in Breda. Assistent ja. Telefoon aannemen, gasten ontvangen. De vacature vroeg niet om een specifieke ervaring, dus natuurlijk reageerde ik daarop. Een functie waar ik misschien wel kans maakte. Niet zo lang erna kreeg ik een mailtje terug, en dan weet je natuurlijk al genoeg, dat ik niet genoeg ervaring had. Steeds weer dezelfde afwijzing. Behalve dan dat ik het helemaal zat was, kon ik hier ook niets mee.

Dus besloot ik een mailtje terug te sturen waarin ik duidelijk maakte dat ik het erg jammer vond. Dat ik het begreep, maar dat ik mijzelf op deze manier nooit zal kunnen bewijzen. En als er een andere reden was voor de afwijzing ik dit graag hoorde zodat ik ervan zou kunnen leren. Wie weet stond er in mijn brief een grove fout of lag het ergens anders aan. Als niemand mij dat ooit vertelt, word ik nooit ergens aangenomen. De volgende morgen kreeg ik een reactie waarvan ik steil achterover viel. Ik kon mijn ogen niet geloven. De mail heb ik wel zes keer doorgelezen. Ik kreeg het welgemeende advies om mijn foto die bij mijn CV zat te verscheuren. Want deze foto (die ook hier staat) was slordig, niet charmant en niet representatief. Ik was met stomheid geslagen!

Discriminatie is het officieel niet. Discriminatie geldt namelijk volgens Artikel 1 voor onder meer geslacht, leeftijd, godsdienst of chronische ziekte. Het uiterlijk valt hier niet onder. Is ook lastig, want schoonheid is een subjectief begrip. Maar toch is hier sprake van een vorm van discriminatie. Iemand afwijzen vanwege zijn of haar uiterlijk en compleet onafhankelijk van zijn kwaliteiten en capaciteiten hoort niet. Maar bewijzen dat je niet bent aangenomen omdat je te lelijk bent is haast onmogelijk.

Maar het maakt niet uit. Want ik zou niet eens meer bij dit bedrijf willen werken. Ik heb nog wel gereageerd waarin ik hem bedank voor zijn eerlijke mening en advies. Ik vraag me alleen af hoe oprecht die mening was. Wilde hij mij echt advies geven of is het meer beledigen? Misschien was hij niet blij dat ik een mailtje terugstuurde. Maar vragen om een reden bij aan afwijzing is toch van deze tijd? Zodat wij werkelozen hiervan kunnen leren voor toekomstige sollicitaties? Of is die foto écht zo afschuwelijk?

IT DOESN’T MATTER. Ik ga gewoon door. Ik sta erboven. Tenminste, ik doe net alsof. Want toch houdt zo’n een reactie je bezig. Ik kan eerlijk zeggen dat ik erg echt even van ondersteboven was. Wel denk ik er serieus over na of ik misschien voortaan mijn CV moet rondsturen zonder foto. Ik dacht altijd dat een foto meesturen juist goed was, maar misschien moet ik eens uitproberen. Wie weet word ik wel eens uitgenodigd voor een gesprek als ik mijn foto niet mee stuur?

Job hunt

Het is september, normaal gesproken zou voor mij een nieuw studiejaar aanbreken, maar ik ben geen student meer. Ik mag na zes jaar niet meer gratis reizen of met korting. Ik ben student af. Ik ben afgestudeerd en het werkende leven ligt op mij te wachten. De eerste stap die ik zette als werkloze, was mij inschrijven bij Kamer van Koophandel. Vervolgens zou ik internet af gaan struinen, solliciteren, brieven schrijven en gewoon naar allerlei mediaorganisaties sturen. Het belangrijkste was: solliciteren. En dat was alweer vier weken geleden en momenteel sta ik nog steeds op dezelfde plek.

Dus bedacht ik me deze week dat ik toch maar actie moest gaan ondernemen. Dus ik schreef deze week brieven voor open sollicitaties naar het AD, de Havenloods, het Postiljon en het NRC. Natuurlijk ben ik wel reëel en weet ik dat ik met die waanzinnige lijst van werkervaring, not, nooit aangenomen zal worden. Laat staan dat ze überhaupt vacatures hebben. Maar niet geschoten is altijd mis, en toch altijd maar proberen. Verder heb ik deze week online gezocht en ik kan je zeggen het is een regelrecht ramp. Want bij de paar vacatures, en dat zijn er niet veel, die open staan wordt er werkervaring van minimaal drie tot vijf jaar geëist. En dat wordt lastig na zes jaar studeren, met slechts één stage van drie maanden. En natuurlijk heb ik in de tussentijd wel iets meer gedaan, maar drie jaar werkervaring heb ik dus duidelijk niet.

Tot ik gisteren een waanzinnig leuke vacature tegen kwam, waarbij ik meteen het gevoel had dat die op mijn lijf geschreven is. Dus heb ik vanmorgen meteen gesolliciteerd. Nu wil ik er niet teveel van weggeven, maar het lijkt me een super leuke baan waarbij ik schrijven, onderwijs en wiskunde kan combineren. Want voor degene die dat niet weten heb ik zes jaar lang wiskunde bijles met heel veel plezier gegeven, en dat wil ik weer proberen op te pikken. Afgelopen jaar is dat er een beetje bij ingeschoten in verband met de drukte van het afstuderen. Maar voor mij is dit voor nu de ideale baan. Dus hopen dat het wat wordt! I’ll keep my fingers crossed.

Ingeschreven!

Gisteren was het zover en nu is mijn eigen bedrijf een feit. Nu ik afgestudeerd ben is het op zoek naar een baan. Freelancen is binnen de journalistiek de beste manier om werkervaring op te doen en netwerken op te bouwen. Zeker nu de arbeidsmarkt vrij dicht ligt binnen deze sector. Maar om te gaan freelancen is het wettelijk verplicht om ingeschreven te staan bij Kamer van Koophandel, in verband met belastingen. Dus downloadde ik het inschrijfformulier, vulden hem in en ging naar het kantoor in Rotterdam.

Het was een warme zomermiddag, dus wat een genot was het toen ik het gebouw binnen liep. Ik werd overspoeld met de heerlijke frisse lucht van airco. Ik meldde me bij de receptie en kreeg een informatieformulier en een kaart mee die liet zien hoeveel wachtende er nog voor me waren. Na een tijdje werd ik door de eerste meneer geroepen voor een voorlichtingsgesprek. Hij vulde een formulier in, waarvoor ik de meest lastige vragen moest beantwoorden zoals het geschatte salaris en het aantal klanten. Moeilijke vragen omdat ik geen idee heb, ik moet nu gaan beginnen met opdrachten binnen halen. Wie weet hoeveel ik ongeveer zal gaan verdienen op jaarbasis en hoeveel klanten ik zal hebben… Maar een schatting is ook een schatting. Na dit formulier kon ik nog vragen stellen, maar ik had me goed ingelezen dus die had ik op dat moment niet. En ik kon weer in de wachtkamer plaatsnemen tot ik geroepen zou worden voor de inschrijving zelf.

Tegen die tijd had ik vijf wachtende voor me. Normaal duurt wachten altijd ellenlang, maar het viel me mee. Tenminste het duurde wel, maar zo voelde het niet. Om één of andere stomme reden was ik ook een beetje nerveus. Dat was echt nergens voor nodig. Op een gegeven moment werd ik geroepen door de tweede meneer. Ik leverde beide formulieren in, die ik zelf had ingevuld en die de eerste manier had ingevuld, en het inschrijven kon beginnen. Ik kon meekijken op een ander scherm en alles werd ingevuld. Tot slot werd ik meteen aangemeld bij de belastingdienst en na wat welkomstbrieven te hebben ontvangen was daar dan mijn KvK nummer. Bij de receptie betaalde ik voor 2012 en voor het uittreksel, het officiële bewijs van mijn bedrijf Suzanne Kamps.

Dus nu heb ik mijn eigen bedrijf en kan ik gaan freelancen. Maar zo makkelijk gaat dat natuurlijk allemaal niet. Ik moet wel klanten werven, opdrachten krijgen. Natuurlijk helpt het al mee dat je in het handelsregister staat, een middel voor bedrijven om mensen of andere bedrijven te vinden. En daarnaast zijn er talloze websites waar je je als freelancer kan aanmelden. Ik ben benieuwd hoe lang het zal duren voor ik mijn eerste opdracht krijg, maar ik heb er zin in!

Dus zeg het voort! Je kan mij inhuren voor het schrijven van teksten zowel online als offline en daarnaast ook voor het maken van foto’s, uiteraard mogelijk in combinatie met het schrijven. Voor meer informatie kun je op mijn portfolio kijken.