Category Archives: family

Moeder zijn van het allerleukste kindje

Aai… Het is alweer te lang geleden. Sophie is ondertussen alweer bijna 5 maanden oud! Dus tijd voor een echte mommy blog. Ik zal jullie eens vertellen hoe fantastisch ik het vind om moeder te zijn.

De titel verklapt het al. Maar onze Sophie is de allerleukste. Dat zeggen vast alle moeders over hun kind(eren). Ze is mooi, lief, zoet, soms wat ernstig, maar bijna nooit verdrietig en slaapt goed. Vooral ‘s nachts. Ik weet dat niet alle moeders dit geluk hebben en ik wil niemand jaloers maken, maar ik ben trots om mijn meisje.

Voordat Sophie werd geboren bereidde ik me vooral voor op de eerste drie maanden. Ik hoorde van de meeste mensen dat deze eerste 3 maanden het pittigst zijn. Natuurlijk moet je aan elkaar wennen, maar ook is je nachtrust weg en de zorg van zo’n klein mensje kost een hoop energie. Als mensen me vragen “hoe bevalt het nou moeder zijn?”, is het antwoord heel simpel. Het is fantastisch! Die eerste 3 maanden die zo pittig zouden moeten zijn? Dat valt me zo mee. Maar Sophie maakt het ons zo makkelijk.

Continue reading

Zij dronk ranja met een rietje…

Er zijn alweer ruim 4 maanden voorbij sinds mijn laatste blog. Inmiddels ben ik al even niet zwanger meer en geniet ik met volle teugen van onze prachtige dochter Sophie, die alweer bijna 3 maanden oud is. Hier in een notendop wat er gebeurd is sinds mijn laatste bericht.

Na mijn laatste groeiecho werd ik door de verloskundige doorverwezen naar het ziekenhuis, want ons lieve meisje was koppig en lag wel prima met haar bips naar beneden en hoofd omhoog. Dus vanwege de stuitligging had ik een gesprek met een gynaecoloog. We gingen naar het Ikazia, niet onze eerste voorkeur en niet de dichtstbijzijnde, maar wel een ziekenhuis met veel ervaring met stuitbevallingen. Dus daar gingen we. Na een gesprek werd een afspraak gemaakt voor een uitwendige versie. Hier probeerde de gynaecoloog vanaf de buitenkant Sophietje te draaien. Dit was absoluut geen pretje, maar mocht het lukken zou me dit wel waard zijn. Helaas werkte ze niet echt mee en bleef ze liggen zoals ze lag. Dan komt het gesprek: wat wil je doen? Gaan we dan voor een geplande keizersnee met een langduriger herstel of een “gewone” bevalling met alle risico’s (lamme armpjes en beentjes kwamen ter sprake (op korte termijn dan) en ook de grote kans op alsnog een spoedkeizersnee. Zie je het al voor je, na uren van weeën, puffen en hijgen alsnog onder het mes? Wij wisten het vrij snel, doe maar een geplande keizersnee. Dit maakt sowieso al een groot verschil met een spoedkeizersnee.

Keizersnee

We kregen een week waarin het zou moeten gebeuren en enige tijd daarvoor ontvingen we een brief met de exacte datum. Maandag 11 april 2016 zou de dag zijn dat onze dochter geboren zou worden, heel gek idee was dat. Maar ik was er ook klaar voor, dat zwanger zijn mocht van mij wel afgelopen zijn. Ik wilde mijn dochter in mijn armen sluiten. Toen we eenmaal de datum wisten leefden we daar erg naar toe. In de tussentijd had ik nog standaard controles bij de gynaecoloog en hadden we een gesprek over de operatie en konden we alle vragen stellen die we wilden. Natuurlijk hadden we al het een en ander gelezen. Ik maakte me bijvoorbeeld vooral zorgen over wat er precies gebeurt nadat ze geboren is. Moet ze dan met haar papa, mijn vriend, weg terwijl ik gehecht word? Of blijft ze bij me. Gelukkig was dat laatste het geval.

Over de keizersnee zelf blog ik later meer. Ik kan wel zeggen dat de operatie me heel erg meegevallen is en ik het zelfs een mooie ervaring vond. Nu is Sophie alweer 11 weken oud en is deze week mijn laatste verlofweek. Hierna heb ik echter geen baan dus kan ik tussen het solliciteren door nog even met volle teugen genieten van ons mooie en vrolijke meisje. In september begin ik weer met school, waar ik echt waanzinnig veel zin in heb.  Ook hierover later meer, maar ik heb besloten om toch de lerarenopleiding te gaan doen, wiskunde!

Dit was even een korte update, ik kom snel terug met meer leuke blogs. Ik heb het schrijven gemist. Moet er nu meer tijd voor maken. Zoals nu, Sophie slaapt, dan kan mama even bloggen…

A little bunny in the oven

Het is geen geheim meer. Gelukkig, want dat geheimhouden is echt niets voor mij. Het was al even geen groot geheim meer, maar als je het op Facebook plaatst weet echt iedereen het. Dus dan kan ik dit ook best op mijn eigen persoonlijke blog delen: Wij zijn zwanger!

Iedereen is door het dolle heen. Vrienden, familie, collega’s en kennissen. En ook wij zijn er erg blij mee, het was ook volledig gepland. Misschien iets sneller dan verwacht, maar gepland en heel erg welkom in ons leven. Ons eerste kindje, mijn eerste zwangerschap is heel bijzonder. Maar niet alleen voor ons, ouders worden voor het eerst opa en oma, zusjes worden voor het eerst tante. En in mijn vriendinnenkring ben ik de eerste. Het is allemaal nieuw en spannend en heel leuk.

Continue reading

“Nemen we deze nou mee?”

484571_10151344815753745_1929608758_nMijn kleine zusje heeft haar diploma verpleegkunde gehaald en I couldn’t be more proud. Ik sta er niet zo bij stil, maar mijn kleine zusje is niet zo klein meer. Ze is volwassen aan het worden. Kleine meisjes worden groot.

Ruim 25 jaar geleden ben ik als eerste kind geboren. Zo’n 3 jaar later kwam daar nog een meisje, Lisa, mijn kleine zusje. Na haar geboorte vroeg ik mijn ouders “Nemen we deze nou mee?”, een citaat van mij dat ik me zelf niet kan herinneren, maar waar ik wel regelmatig aan herinnerd word door mijn geliefde familie. Als kind was ik helemaal verliefd op mijn zusje. Ik vond het prachtig om met haar te spelen, zij was mijn levende pop. Natuurlijk riepen mijn ouders van tijd tot tijd wel “voorzichtig”, want ik kon soms wat wild zijn, maar ik vond haar gewoon leuk.

We speelden met barbies, waren dansjes aan het instuderen of bouwden hutten in de tuin beneden. Lisa was altijd bezig met beestjes en dieren. Dan verzamelden ze torren of wat dan ook en zette ze in een bakje die ze helemaal inrichtte met takjes en gras. Dat ze ook altijd zei dat ze dierenarts wilde worden verbaasde me ook niets. Lisa is een echte dierenvriend. Het aantal voorgaande huisdieren, voor zover mogelijk met moeders allergie, spreken voor zich. Hamsters, konijnen en zelfs Frank de vogel uit Frankrijk komen in het lijstje voor. En ook nu verzorgt ze nog steeds met alle liefde de huisdieren van haar en haar vriend Carlo.

De zorg zit in haar, dat heeft ze van moeders geërfd. Ik snap het soms niet helemaal, want het is absoluut niet mijn ding. Maar het gaat er om dat zij gelukkig is in wat zij doet. En als je haar wel eens over haar werk hoort praten zie je soms de glinstering in haar ogen. Natuurlijk gaat het niet altijd over rozen, maar zo werkt het leven nou eenmaal niet.

Mijn zusje, ondanks dat ze ouder wordt, blijft altijd mijn kleine zusje. Ik houd van haar en zal haar altijd verdedigen en beschermen. Het is heel simpel, als je aan mijn zusje komt, kom je aan mij. Klinkt heel stoer, maar zo voel ik het ook. Wat er ook gebeurt, ik zal altijd aan haar kant staan en voor haar opkomen. No matter what. Daarnaast kan ze altijd op me rekenen, en ondanks onze onenigheden soms, weet ik dat zij er ook voor mij is.

Nu staat zij op 22-jarige leeftijd aan het begin van de rest van haar leven. Volwassen. Gediplomeerd. Gepassioneerd. Dus wens ik haar nu  succes en veel geluk met de rest van haar leven. Zij komt er wel. Ik geloof in haar.

‘Heb ik U al eens een pets verkocht?’

Op bijna elk familiefeestje komt hij wel een keer voorbij. Iedereen kent ze wel: de grappige en schattige anekdotes die elke verjaardag weer even genoemd worden.

Ik was nog klein, een jaar of drie denk ik, en was logeren bij mijn opa en oma. Zoals elke peuter kwam ook ik zeker zes keer mijn bed uit en meldde me keer op keer aan het bed van mijn opa en oma. Mijn opa, die nog best lang zijn geduld wist te behouden, was het na zes keer wel zat. Een beetje boos zei hij dat ik moest gaan slapen, waarop ik antwoordde: “Opa. Heb ik u al eens een pets verkocht?” Mijn opa keek mij verbaasd en vol ongeloof aan. Hij wist niet wat hij hoorde van zijn lieve kleindochter. Zijn hondje, zoals hij mij noemde, die deze brutale woorden, weliswaar op een beleefde manier, uitsprak.

Twintig jaar geleden was dit bijzonder brutaal. Tegenwoordig is dat wel anders. De kinderen van nu zijn brutaal en hebben een grote mond tegen iedereen. Ik keek vroeger wel uit om tegen iemand, bekend of vreemd, die ouder was dan ik in te gaan. Maar een ieder die tegenwoordig iets zal zeggen over de brutaliteit van onze kinderen zal daar onmiddellijk spijt van krijgen. De grens van brutaliteit is verschoven. Vergeleken met vandaag de dag stelde mijn ‘brutale’ opmerking niets voor. Bovendien wordt daar nu lacherig op teruggekeken en is gespreksonderwerp op feestjes en partijen.

De kinderen van nu zijn brutaler, dat komt omdat we meer accepteren. Kinderen moeten grenzen leren. Dat betekent dat dat brutale opmerkingen niet moeten worden beloond. Want hoe kan een kind anders weten wat wel en niet mag. Hoe moeilijk het ook is om boos te worden op een peuter met zijn of haar grote schattige ogen waar je liever om glimlacht.