baby family personal

Ons keizerkindje

Ik wilde er al veel eerder over bloggen en het is maar goed dat ik het wel voor mezelf op papier heb gezet, want anders was ik de helft alweer vergeten, het is namelijk al 2,5 jaar geleden(!). Maar voor de liefhebbers en voor mijn eigen schrijfplezier hier dan eindelijk het verhaal van mijn bevalling. Dus waarschuwing: zit je niet te wachten op een bevallingsverhaal, stop dan met lezen.

Sinds er tijdens de controles werd gekeken naar de ligging van ons meisje in mijn buik was ze al opstandig. Ze lag namelijk met haar billen naar beneden, in de stuitligging. Elke keer hoopte ik weer dat ze zou draaien, want ik wilde toch gewoon een normale bevalling. Ik heb alle mogelijke oefeningen en houding geprobeerd in de hoop dat ze zou draaien. Maar helaas, na mijn laatste groei-echo werden we doorverwezen naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Het Ikazia werd geadviseerd en hoewel we eigenlijk het liefste in het St Franciscus Gasthuis wilden bevallen, gingen we naar Zuid.

Tijdens het intakegesprek kwamen alle mogelijkheden aan bod. Ze konden sowieso een versie proberen, waar ze dus vanaf de buitenkant op de buiken duwen en proberen het kindje te draaien. En verder werd een vaginale stuitbevalling en keizersnede besproken. Ik vond de versie een eng idee, maar stuitbevalling of keizersnee leek me ook niet ideaal dus besloten we het te proberen. Zo’n versie is echt geen pretje aangezien ze best flink op je buik duwen. Maar het mocht helaas niet baten, ons meisje lag wel best zo. Dus wat nu? Na de nodige folders te hebben gelezen en het internet te hebben afgestruind, besloten we dat een stuitbevalling geen optie was. Verhalen over lamme armpjes en beentjes. Dan maar een keizersnede. Even was ik echt diep teleurgesteld en verdrietig dat het niet gewoon kon. Ik maakte me vooral zorgen om het herstel en dat ons kindje na de geboorte direct weggehaald zou worden. Maar gelukkig zou dat in dit ziekenhuis niet het geval zijn.

Dus de dag werd ingepland en we vertelden alleen onze ouders en zussen wanneer onze dochter geboren zou worden. Dit was met 39 weken en 1 dag. Niet te vroeg, maar ook niet te laat. Het was nu alleen hopen dat ze niet ineens besloot eerder te komen en je dan een spoedkeizersnede moet ondergaan. Want dat gaat er wel echt anders aan toe dan een geplande. Maar gelukkig hield ze zich aan de afspraak.

De dag

Maandag 11 april moesten we om 10.00 uur in het ziekenhuis zijn. Wat waren wij, maar vooral father to be nerveus. Vandaag zouden we dan ons kindje ontmoeten en zou in één klap ons leven veranderen. Ik vond het spannend, maar had er ook enorm veel zin in. We werden onze kamer gewezen en we hoorden dat we gepland stonden voor 12:00 uur. Iets later dan gehoopt maar prima. Er werd nog even een echo gemaakt, even controleren of ze nog wel in stuit lag, anders word je gewoon weer naar huis gestuurd. In dit geval was ze gelukkig niet gedraaid, ik had er niet aan moeten denken om weken met een keizersnede bezig te zijn en dan plots toch niet.

Baby daddy was bloednerveus. Terwijl ik meer bezig was met het infuus en de katheter. Ik vond het maar onprettig allemaal. We zagen de klok langzaam voorbij tikken. Het werd twaalf uur, half één, één uur. Om half twee kwam de zuster binnen dat het elk moment kon zijn. Ik denk dat we rond twee uur werden opgehaald. Nu vond ik het pas echt spannend te vinden. Ik werd naar beneden gereden naar een voorkamer voor de OK. Daar werd nog eens heel vaak gevraagd wat ik kwam doen en wat m’n geboortedatum was. Na lang wachten en een charmante foto verder, we hadden fototoestel bij ons zodat er foto’s van de bevalling gemaakt konden worden, werden we naar de OK gereden. En toen kwam het, de ruggenprik. Er stond een legioen aan mensen in de OK en mijn vriend kreeg direct een stoel aangeboden. Ik moest rechtop zitten en van de zenuwen voor de prik kon ik mijn benen niet meer onder controle houden, en die gingen als een gek tekeer. Maar toen het eenmaal gedaan was vroeg ik mezelf serieus af waarom ik me hier zo druk om heb gemaakt.

Roze

Ik kon rustig gaan liggen en werd om mijn buik vastgebonden. In de operatielampen kon ik mijn buik zien. En hoewel ik het natuurlijk niet wilde zien keek ik er toch naar. Mijn buik werd helemaal roze, mooie toepasselijke kleur vond ik. Maar ik werd ook bang, ik zei dat ik mijn buik kon zien. Ze vertelden mij dat de lampen straks gedraaid werden en dat dan niet het geval meer zou zijn. Gelukkig. Ik werd een beetje gekanteld, dat was vreemd gevoel, maar ik zat goed vast in de riemen.

Ik lag met mijn armen wijd. Aan de ene arm een bloeddrukmeter die constant oppompte en aan de andere kant een hartslagmeters. Tijdens de operatie werd ik een paar keer goed misselijk (door de ruggeprik) en kreeg ik extra vocht via mijn infuus. Daarna ging het heel snel. Op een gegeven moment vertelde ze dat ik wat deuk kon voelen en duwden ze op mijn buik ons meisje naar buiten. Er hing een groot doek zodat wij niets konden zien, het doek ging naar beneden en daar was zij dan, onze mooie Sophie.

De emoties zijn onbeschrijflijk, lachen en huilen. Sophie werd naast me gecontroleerd en schoongemaakt. Papa mocht al naar haar toe en kusjes geven en ik kon haar goed zien terwijl de artsen natuurlijk verder gingen met mij. Maar daar kreeg ik niets meer van mee. Niet veel later bracht papa haar naar mij en legde haar op mijn borst. Het was zo bijzonder, daar waren we dan met zijn drieën en ze was zo mooi! We genoten van elke seconde en ik had niet eens meer door dat ze nog bezig waren. Nadat de operatie voorbij was werd overgeplaatst naar een ander bed en reden we met Sophie op mijn borst naar onze kamer. Sophie werd gelijk aan de borst gelegd. Zo perfect, zo klein, zo van ons.

Een klein half uur later stroomde onze kamer vol met emotionele oma’s, opa, tantes en oom. Als ik terugdenk aan dit moment dan flitst alles zo snel voorbij, maar tegelijkertijd kan ik het me nog herinneren alsof het gister was.

Twee jaar

En nu is onze heerlijke meid alweer twee-en-een-half jaar. Waar blijft de tijd?! Van een lieve blije baby is ze uitgegroeid tot een prachtig mensje. En wat is elke periode weer prachtig. Heerlijk vond ik het begin, met haar wandelen, heel veel knuffelen. Fantastisch werd het toen ze zich steeds meer ging ontwikkelen, omdraaien, kruipen, geluiden maken. Trots nu ze rondhuppelt, de wereld gaat ontdekken, steeds meer snapt, gaat kletsen. Onze dochter met haar ondeugende koppie en eigen willetje.

4 thoughts on “Ons keizerkindje”

  1. Jemig zus als ik het lees wordt ik er gewoon weer emotioneel van! Het lijkt inderdaad wel gister ge zijn gebeurd. Wat heb je het mooi beschreven en wat zijn jullie een geweldig gezin, vanaf de 1e dag al trots op jullie geweest en nog, respect ♡ ik kijk al uit naar je volgende blog!

  2. Dag mevrouw Kamps, wat leuk om zo te lezen hoe u uw bevalling in Ikazia heeft ervaren. En wat vliegt de tijd. Veel geluk en plezier nog met uw mooie meisje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *