A little bunny in the oven

Het is geen geheim meer. Gelukkig, want dat geheimhouden is echt niets voor mij. Het was al even geen groot geheim meer, maar als je het op Facebook plaatst weet echt iedereen het. Dus dan kan ik dit ook best op mijn eigen persoonlijke blog delen: Wij zijn zwanger!

Iedereen is door het dolle heen. Vrienden, familie, collega’s en kennissen. En ook wij zijn er erg blij mee, het was ook volledig gepland. Misschien iets sneller dan verwacht, maar gepland en heel erg welkom in ons leven. Ons eerste kindje, mijn eerste zwangerschap is heel bijzonder. Maar niet alleen voor ons, ouders worden voor het eerst opa en oma, zusjes worden voor het eerst tante. En in mijn vriendinnenkring ben ik de eerste. Het is allemaal nieuw en spannend en heel leuk.

Kwaaltjes

Hoe ik me voel? Ik had altijd zo’n plaatje in mijn hoofd. Het leek me zo leuk om zwanger te zijn, je doet het natuurlijk omdat je graag een kindje wil. Maar de zwangerschapservaring leek me ook zo bijzonder. Bijzonder is het zeker, maar ik zit niet op de verwachte roze wolk. Vanaf week 11 tot nu (week 18) heb ik opstartproblemen, daarnaast ben ik erg moe. Allemaal dingen die erbij horen en ik wil absoluut niet klagen. Want ik baal soms wel van mezelf als mensen me vragen hoe het met me gaat mijn eerste reactie Mwoah, het gaat is. Want het is echt niet allemaal vreselijk, maar gewoon ook nog niet zo geweldig als ik had verwacht. Ik houd mezelf voor dat als ik ons meisje straks ga voelen het genieten wat meer kan beginnen. Want behalve de aandacht van iedereen, kan ik er nog niet optimaal van genieten. Van hormonen heb ik relatief weinig last, de onnodige en onbegrijpbare tranen op zijn tijd. Maar dat is mij niet vreemd, dat had ik altijd wel, nu alleen iets meer. Ik kan uit het niets keihard huilen, zo onbegrijpelijk dat ik er vaak zelf om moet lachen. Verder heb ik geen vreemde cravings, wie weet komt dat nog.

Echo’s

We hebben al relatief veel echo’s gehad. Normaal gesproken krijg je er een met 12, 20 en rond de 36 weken geloof ik. Wij hadden onze eerste echo met 7 weken, vlak voor onze vakantie. Ik was zo nerveus, bang of alles wel goed was. Ik had ondertussen al teveel horrorverhalen gehoord en de meeeste miskramen komen voor in de eerste 12 weken. Maar gelukkig zag alles er goed uit, het hartje klopte. Want meer was er nog niet te zien, op een groot scherm zagen we voor de eerste keer onze boon van nog geen centimeter. Daarna kregen we twee echo’s als onderdeel van de combinatietest, heb ik nog een echo laten maken met de moeders op een open dag op een kinderdagverblijf en hebben we al twee echo’s gehad als onderdeel van een wetenschappelijk onderzoek aan het Erasmus. Dus we zijn nog niet op de helft en hebben al 5 echo’s gehad. Zo leuk om steeds weer te zien.

It’s a girl

‘Weet je al wat het gaat worden’, gevolgd door ‘Wil je het weten?’ Altijd heb ik geroepen dat als ik ooit zwanger zou zijn ik het niet zou willen weten, het mocht van mij wel een verrassing zijn. Maar toen ik eenmaal zwanger was, sloeg de twijfel toe. Ik wist het niet. Father to be wilde het wel heel graag weten en ik moet zeggen dat het best praktisch is. Qua kleding en dergelijken is er niet een heel groot aanbod voor unisex. En ik moest eerlijk toegeven dat buiten dat ik eigenlijk alles wilde weten van ons kindje. Dus besloten we dat we het wel wilden weten. De volgende vraag die volgt: ‘Wat wil je graag?’ Wij hebben geen voorkeur. Heel cliche misschien, maar als ons kindje maar gezond is. Meisje of een jongetje. Beiden zijn van harte welkom.

Bij de laatste echo op het Erasmus was ik ongeveer 16 weken zwanger en konden ze kijken naar het geslacht, dus besloten we dat dan maar te doen. Ze legde uit hoe je het verschil kan zien. Een jongetje is duidelijk, dan moet er echt iets uitsteken, zolang je het maar niet verwart met de navelstreng. En bij een meisje zouden er twee streepjes te zien moeten zijn. Die streepjes kon ze goed zien en wij ook. Een meisje dus. Ze had er nog nooit naastgezeten, maar ‘verf niet gelijk de hele kamer roze’ was haar advies. We zijn bijna op de helft en bij de 20 weken echo weten we het zeker, maar de kans dat het toch een jongetje blijkt te zijn is zo klein, daar gaan we niet vanuit.

To do list

Er moet uiteraard een hoop geregeld worden en we hebben het allemaal aardig onder de controle. De computerkamer moest leeg, want daar moet de babykamer komen. Die is ondertussen leeg, binnenkort gaan we de meubelen bestellen en we hebben al een aardig idee wat we willen. Nee, geen roze kamer. Ik houd van neutraal, met een roze, meisjesachtig accent natuurlijk, maar niet te. Verder hebben we kinderwagen al besteld, die we hebben gekregen van mijn superlieve ouders en opa en oma in spe. We, of beter gezegd, ons meisje, wordt vreselijk verwend. Ik zelf heb nog niets gekocht, maar ik heb al twee kratten vol met kleding. Verder komt er natuurlijk nog veel meer bij kijken dan kleding en een babykamer. Maar er zijn lijsten te vinden, het is voor ons nieuw, dus we weten ook echt niet alles, maar daar komen we gaandeweg wel achter. Naast een boodschappenlijstje moet je kraamzorg regelen en omdat wij niet getrouwd zijn moet papa in spe ons kindje erkennen. Dat zijn dingen die je wel moet regelen. Maar we lopen goed op schema en krijgen vanuit alle hoeken hulp en advies aangeboden, dus dat komt wel goed.

Positiekleding

De grootste vraag die ik stelde was, wanneer kan je positiekleding gaan dragen? Is het raar als ik dat al met 17 weken draag? Is het raar om met een buik te pronken die je deels al had voordat je zwanger raakte? Tot 4 maanden geleden probeerde je die buik te verbergen en nu strakke shirts aan om te laten zien? Ik twijfelde, big time. Maar na wat gesprekken besloot ik toch de positiebroeken en af en toe een straks shirt met mijn zwangerschapsketting te dragen. Ik ben trots en kan niet wachten tot die buik steeds meer te zien zal zijn. Ik zie wel al verschil, maar ik denk dat het wat langer duurt voor het bij mij echt opvalt vanwege mijn overgewicht. En die broeken: serieus die zitten zo lekker, waarom dragen we die niet als we niet zwanger zijn? IDEAAL, eerlijk waar!

>> Dit is wel een erg lang verhaal geworden, maar een halve zwangerschap in een blogpost proppen is niet eenvoudig. Hopelijk heb je de lap tekst overleefd, ondanks mijn zwangerschapkwalen zijn we er erg blij mee en kunnen we niet wachten tot ons perfecte, kleine meisje er is. <<

7 thoughts on “A little bunny in the oven

  1. Jenny

    Je hebt een top stukje geschreven.
    En het genieten komt echt wel, nog even geduld.
    Een hele fijne zwangerschap en ik blijf je volgen.
    Groetjeszzz, Jenny.

  2. Kelly

    Mooi verhaal! Voel je ajb niet schuldig als je eerste reactie is ‘mwa het gaat’. Zwanger zijn is heel bijzonder, maar ook hard werken! Dat vergeten mensen er vaak bij te zeggen. Ik ken niemand die op een roze wolk heeft gezeten hoor tijdens de zwangerschap ;-)
    Je verhaal over positiekleding herken ik zo goed! En ik zei ook ‘het zit heerlijk! Waarom dragen we dit nooit?’ Geloof me.. Straks wil je een normale broek aan! En zonder klein baby’tje in je buik zakken die broeken toch wel af haha.

  3. Annelies

    Wat leuk Suzanne, gefeliciteerd! Het is echt leuk om een dochter te hebben, weet ik sinds een maand of tien uit ervaring! Echt heerlijk. Zwanger zijn is lichamelijk inderdaad minder. Vond ik dan. Tis een leuk vooruitzicht dat je een baby krijgt, je bent super blij. Maar al die lichamelijke klachten, pff. Dan lijkt negen maanden lang hè. Heel cliché, maar neem ook tijd af en toe om uit te rusten en ga niet elke avond vanalles doen na werk. Dat deed ik zelf wel, maar ik was dan ook echt op aan het einde van de negen maanden. Groetjes van Annelies (van de redactie in Alphen, weet je wel ;))

  4. lottie kamps

    Hallo Suzanne,

    Mooi stukje hoor, maar dat wist ik al.
    Wij zijn erg bij betrokken, dus goed op de hoogte van alle kwaaltjes en leuke dingen.
    Geniet er maar van kind, voordat je het weet is het zover.
    Ik kijk er naar uit.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *